Menu
29 / 06 / 2017 - 05:05 am
A Site By Your Side
A+ A A-

  • - Κατηγορία: ΧΡΗΣΜΟΙ

Καλησπέρα,δεν είμαι σίγουρη γιατί ζητάω συμβουλές απο μια ξένη αλλά το θέμα που με απασχολεί δεν μπορώ να το μοιραστώ με κανέναν.

Προφανώς, απο την επιλογή αυτής της ιστοσελίδας καταλαβαίνεις περί τίνος πρόκειται. 16 χρονών και μπερδεμένη. Αυτό το "συναίσθημα-δεν ξέρω πως αλλιώς να το περιγράψω ξεκίνησε πέρσι. Καινούργιο σχολείο και μέσα στα καινούργια παιδιά και μια ξεχωριστή (για μένα τουλάχιστον) κοπέλα. Ανίδεη για το τι μπορεί να συμβαίνει την σκεφτόμουν όλη μέρα. Εμμονή. Μέχρι που μια ημέρα έκανα μια απλή σκέψη."Γιατί την σκέφτομαι συνέχεια? Ούτε ερωτευμένη να ήμουνα." Εκείνη την στιγμη ελεύθερη πτώση απο το διάστημα. Ενα χρόνο μετά κάθομαι και σου γράφω με φόβο και τρόμο μην μπουν ξαφνικά στο δωμάτιο οι γονείς μου, σε μια σελίδα ανώνυμης περιήγησης απο ένα email που μόλις δημιούργησα και δεν θα ξαναχρησιμοποιήσω ποτέ. Δεν είναι η πιο όμορφη κοπέλα του κόσμου ούτε έχει κάτι ιδιαίτερο . Για τους υπόλοιπους.Και εδω είναι που πρέπει να κάνω τις ερωτήσεις. Παίζει να είναι απλά θαυμασμός?? Ή μια φάση που θα περάσει?Ή υπάρχει θεραπεία?Το θέμα είναι πως δεν πιστεύω πως μπορώ να νιώσω έτσι για κάθε κορίτσι. Μονάχα για εκείνη. Και επίσης παλαιότερα είχα ερωτευτεί και αγόρι.(Και εδω είναι που σκέφτεσαι 16 έρωτες και μπαρμπούτσαλα.) Εντάξει αλλά τι είναι? Και αν υποθέσουμε οτι είναι απλά ο εαυτός μου που τόσο καιρό λειτουργούσε υποσυνείδητα τι κάνω τώρα?Αν ποτέ μάθουν οι γονείς μου δεν θα έχει καλό τέλος. Είναι πολύ κοντά στην εκκλησία και δεν θα τους κατηγορούσα αν δεν το αποδεχόντουσαν. Ονειρεύονται για μένα γάμο και οικογένεια. Εχω φτάσει σε σημείο να μαζεύω χρήματα σε περίπτωση που κάτι πάει στραβά ή αποκαλυφθεί ποτέ το μυστικό μου. Με την παρέα μου έχουμε κάνει πολλές συζητήσεις για αυτό το θέμα χωρίς να πω κάτι συγκεκριμένο για μένα και οι απόψεις τους με οδηγούν στο συμπέρασμα οτι αν ποτέ μάθουν θα με λιθοβολήσουν. Αυτά. Ο λόγος που αποφάσισα να σου γράψω είναι γιατί τον τελευταίο χρόνο έχω κλειστεί στον εαυτό μου και είμαι συνεχώς στεναχωρημένη ( αν και άλλα δείχνω στον κόσμο) και κυρίως γιατί εχω αρχίσει να χάνω βάρος ανησυχητικά και νομίζω οτι είναι ψυχολογικό. Ευχαριστώ εκ των προτέρων.

Απάντηση:

Σκέφτομαι πολλά που θέλω να σου γράψω και δεν ξέρω από πού να πρωτοξεκινήσω.

Καταρχήν, να σου πω ότι έχεις δομημένο λόγο, κάτι που το θεωρώ πολύ καλό.

Όταν ήμουν στην ηλικία των δεκαπέντε, είχα ερωτευθεί, ή δεν ξέρω πώς αλλιώς να το πω, ένα αγόρι. Δε φαντάζεσαι πώς έκανα. Κλάμα, υστερία, μέχρι που τον παρακολουθούσα. Αυτό για εμένα ήταν εντυπωσιακό, γιατί πριν από αυτό το αγόρι είχα ερωτευτεί μόνο κορίτσια. Κατάλαβα στην πορεία πως η επιθυμία, είναι επιθυμία και την σέβομαι, χωρίς ενοχές.

Μπορεί να ειναι μια φάση που θα περάσει, μπορεί και να μην είναι. Θεραπεία όμως, γιατί χρειάζεται; Επίσης, φαίνεται από τον τρόπο που γράφεις για αυτούς, ότι σέβεσαι και αγαπάς τους γονείς σου. Ωραία μέχρι εδώ. Απλά κάνω μια σκέψη. Το όνειρό τους να σε δουν κάπως, όπως νομίζουν τέλος πάντων εκείνοι, γιατί πρέπει να είναι απαραίτητα και δικό σου όνειρο; Μπορεί να είναι, ή μπορεί και όχι. Δεν είμαστε προέκταση των γονιών μας, ούτε γεννιόμαστε για να τους χρωστάμε τη ζωή μας. 

Όσον αφορά τους φίλους σου και τις απόψεις σου που κατά αυτούς χρήζουν λιθοβολισμού, (δεύτερη αναφορά θρησκευτικού περιεχομένου), μπορώ μόνο να σου πω τι έκανα εγώ. Πρόσεχα πολύ σε ποιους μιλούσα, και ήμουν έτοιμη, αν δεν τους άρεσαν αυτά που τους έλεγα, να τους στείλω... στο καλό! Ναι, για να ανοιχτούμε παίζουν ρόλο πολλοί παράγοντες. Πού κινούμαστε, σε τι περίγυρο, ποια άτομα μπορούμε να εμπιστευθούμε και σε ποιο βαθμό. Αν δεν κάνουν αυτοί οι άνθρωποι, θα βρεις άλλους που θα μπορείς να μιλήσεις και να εμπιστευθείς, χωρίς να σε βλάψουν.

Αν θες μια γνώμη, μου φαίνεται από τον τρόπο που γράφεις πως είσαι έξυπνη, με καλές βάσεις, σκεπτόμενη. Γενικά δε φοβάσαι να βασανιστείς για να σκεφτείς και να βρεις μιαν άκρη. Φαίνεται επίσης πως προσπαθείς να μη στενοχωρήσεις κανέναν.. και έχεις ενοχές για αυτό που αισθάνεσαι. 

Μπορεί να ακουστούν κοινότυπα τα παρακάτω, σου τα λέω όμως γιατί πιστεύω πως θα βοηθήσουν. Ένα συναίσθημα, ακόμα κι αν ποτέ δε θα έχει αποδέκτη, είναι όμορφο και μας μαθαίνει πολλά, κυρίως για εμάς. Η ζωή σου, σου ανήκει. Αν είσαι ανοικτόμυαλη αλλά έχεις συντηρητικούς φίλους... άλλαξε το ένα από τα δύο (ελπίζω τους φίλους).

Δε γνωρίζω αν ζεις σε μεγάλη πόλη ή σε επαρχία, όπου όμως κι αν βρίσκεσαι, μπορείς να βρεις και κατάλληλους ανθρώπους και όμορφες ασχολίες που θα σε βοηθήσουν να ανακαλύψεις περισσότερα για εσένα και τον κόσμο. Ναι, γίνεται, όσο κλειστό κι αν είναι το περιβάλλον που ζεις. Τουλάχιστον μέχρι να ενταχθείς κάπου αλλού.

Θα πρότεινα να μην είσαι τόσο σκληρή με τον εαυτό σου. Δε νομίζω πως για την όχι τόσο καλή ψυχολογία σου, ευθύνεται το συναίσθημα που έχεις. Μάλλον αλλαγές, πληροφορίες και ανοίγματα ζωής αναζητά ο εαυτός σου, ανεξαρτήτως σεξουαλικών προτιμήσεων.

Θα ήθελα να αισιοδοξείς γιατί το αξίζεις. Θα ήθελα να μην το βάζεις κάτω, παρά τις δυσκολίες που θα παρουσιαστούν (είναι βέβαιο! ). Σιγά - σιγά, χτίσε όπως θέλεις εσύ τον εαυτό σου. Από μέσα, προς τα έξω.

Ελπίζω να βοήθησα, λιγάκι.

Πυθία

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

ΛΟΓΟΣ

ΥΓΕΙΑ

ΑΓΓΕΛΙΕΣ