Menu
23 / 09 / 2017 - 03:45 pm
A Site By Your Side
A+ A A-

veil1

Η Simone Veil, επιζώσα του Άουσβιτς, η οποία ως υπουργός Υγείας της Γαλλίας υπερασπίστηκε τον νόμο του 1975 που νομιμοποίησε την άμβλωση στη χώρα αυτή και η οποία ήταν η πρώτη γυναίκα που εξελέγη πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, πέθανε την Παρασκευή 30 Ιουνίου στο Παρίσι. Ήταν 89 ετών.

Μία από τις σημαντικότερες γυναίκες πολιτικούς της Γαλλίας, η Veil απολάμβανε ευρύ σεβασμό σε όλο το πολιτικό φάσμα.

Είπε ότι η εμπειρία της στο Auschwitz-Birkenau, όπου έχασε μέρος της οικογένειάς της, την έκανε σταθερή υποστηρίκτρια της ενοποίησης της Ευρώπης.

Μιλώντας στο Associated Press σε μια συνέντευξη του 2007, είπε: "Η ιδέα του πολέμου ήταν για μένα κάτι φοβερό, η μόνη δυνατή επιλογή ήταν να κάνουμε ειρήνη".

Ως δικηγόρος, η Veil ανέβηκε στην κορυφή της δημόσιας ζωής, με τη σύνταξη νομοθεσιών για την επέκταση των δικαιωμάτων των φυλακισμένων, των ατόμων με αναπηρίες και των μειονεκτούντων παιδιών, καθώς και μέτρων που εμπόδιζαν τις διακρίσεις και επέκτειναν τα οφέλη για την υγεία.

Το 2008, έγινε μία από τους λίγους πολιτικούς που εκλέχθηκαν στη γαλλική Ακαδημία, το φορέα που είναι υπεύθυνος για τη γαλλική γλώσσα. Ο Valéry Giscard d'Estaing, ο πρόεδρος υπό τον οποίο η Veil υπηρέτησε ως υπουργός Υγείας, είναι άλλο ένα μέλος.

veil2

Οι δημοσκοπήσεις τακτικά έδειχναν ότι η Veil ήταν μία από τους πιο σεβαστούς ανθρώπους στη Γαλλία.

Ο νόμος περί αμβλώσεων, γνωστός ακόμα ως νόμος Veil, ήταν ένα από τα πιο διχαστικά μέτρα που έλαβε η κυβέρνηση του Giscard d'Estaing και του πρώτου πρωθυπουργού του, Jacques Chirac.

Στην τριήμερη συζήτηση ενώπιον της Εθνικής Συνέλευσης όπου ο νόμος ψηφίστηκε στις 29 Νοεμβρίου 1974, με ψήφους 284 - 189, φράσεις όπως "πράξη δολοφονίας", "τερατώδες" και "η Γαλλία κάνει φέρετρα αντί για κούνιες" ακούστηκαν. Οι επικριτές παρομοίασαν την άμβλωση με τη ναζιστική ευθανασία. Ρώτησε κάποιος, "κυρία Υπουργέ, θέλετε να στείλετε παιδιά στους φούρνους;" Κάνοντάς την να ξεσπάσει σε δάκρυα.

Η Veil είπε στους νομοθέτες: "Το λέω αυτό με απόλυτη πεποίθηση: η έκτρωση πρέπει να παραμείνει μια εξαίρεση, η τελευταία λύση για καταστάσεις απελπισίας. Πώς, μπορείτε να ρωτήσετε, μπορούμε να την ανεχθούμε χωρίς να χάσει το χαρακτήρα μιας εξαίρεσης - χωρίς να φαινόταν σαν να την ενθαρρύνει η κοινωνία; Θα μοιραστώ μια πεποίθηση των γυναικών και ζητώ συγγνώμη που θα το κάνω μπροστά σε αυτή τη συνέλευση που αποτελείται σχεδόν αποκλειστικά από άντρες: Καμία γυναίκα δεν καταφεύγει σε άμβλωση με ελαφριά καρδιά".

Έτσι η Γαλλία έγινε η πρώτη ρωμαιοκαθολικική, κυρίως, χώρα που νομιμοποίησε την άμβλωση.

veil3

Η Veil σε ομιλία ενώπιον του γαλλικού κοινοβουλίου το 1974 για την υπεράσπιση του νομοσχεδίου που επέτρεπε την άμβλωση.

Η άμβλωση ποινικοποιήθηκε στη Γαλλία από την εποχή του Ναπολέοντα. Ο νέος νόμος, ο οποίος τέθηκε σε ισχύ στις 17 Ιανουαρίου 1975, έκανε τη διαδικασία νόμιμη κατά τη διάρκεια των πρώτων 10 εβδομάδων εγκυμοσύνης (που αργότερα επεκτάθηκε σε 12) και απαιτούσε τη διεξαγωγή της διαδικασίας από γιατρό σε νοσοκομείο ή κλινική. Γυναίκες κάτω των 18 ετών ήταν υποχρεωμένες να λάβουν γονική άδεια.

Καθ' όλη τη δεκαετία του '70 προώθησε επίσης την προσπάθεια για διευκόλυνση της πρόσβασης στην αντισύλληψη μετά τη νομιμοποίηση του συνδυασμένου αντισυλληπτικού χαπιού το 1967. Όχι μόνο βοήθησε στην απελευθέρωση της αντισύλληψης, αλλά και στην ένταξή της στο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης.

Η Veil, της οποίας οι γονείς και ο αδελφός πέθαναν στο Ολοκαύτωμα, απέρριψε τη σύγκριση έκτρωσης με δολοφονία, ως παράλογη.

veil5

Η Simone Jacob γεννήθηκε στη Νίκαια της Γαλλίας στις 13 Ιουλίου 1927, το νεώτερο από τα τέσσερα παιδιά του André Jacob, αρχιτέκτονα, και της Yvonne Steinmetz. Ο πατέρας της ήταν αρχιτέκτονας μέχρι το 1941, όταν ένας νόμος από τη συνεργαζόμενη κυβέρνηση Vichy της Γαλλίας ανάγκασε αυτόν και άλλους Εβραίους να αποσυρθούν από το επάγγελμα. Πήρε το baccalaureate, το δίπλωμα που απαιτείται για να παρακολουθήσει πανεπιστημιακές σπουδές, στις 29 Μαρτίου 1944, μία ημέρα πριν τη σύλληψή της από τους Γερμανούς.

Απελάθηκε, μαζί με τη μεγαλύτερή της αδελφή Madeleine (το παρατσούκλι της ήταν Milou) και τη μητέρα τους, στο στρατόπεδο θανάτου Auschwitz-Birkenau και στη συνέχεια στο Bergen-Belsen. Η Veil, η μητέρα και η αδελφή της στάλθηκαν σε εργοστάσιο της Siemens έξω από το στρατόπεδο. Αργότερα, η Veil μεταφέρθηκε για εργασία σε μια κουζίνα των SS. Οι δύο αδελφές απελευθερώθηκαν στις 15 Απριλίου 1945, αλλά η μητέρα τους είχε πεθάνει από τύφο, λίγες εβδομάδες νωρίτερα.

Μια άλλη αδερφή, η Denise, η οποία μπήκε στην Αντίσταση κατά την έναρξη του πολέμου, συνελήφθη και απελάθηκε στο στρατόπεδο Ravensbrück στη Γερμανία, αλλά επέζησε κρύβοντας την εβραϊκή της ταυτότητα.

Κανένα ίχνος δε βρέθηκε ποτέ του πατέρα τους, André, και του αδελφού τους, Jean - τελευταία πληροφορία, ήταν στη Λιθουανία σε μια ομάδα Γάλλων Εβραίων με προορισμό την Εσθονία.

Στον πρόλογο ενός βιβλίου του 2005 για το Ολοκαύτωμα, η Veil έγραψε: "Βρέθηκα σε ένα σύμπαν θανάτου, ταπείνωσης και βαρβαρότητας.

Είμαι ακόμα στοιχειωμένη από τις εικόνες, τις μυρωδιές, τις κραυγές, την ταπείνωση, τα χτυπήματα και τον ουρανό, σκούρο από την τέφρα και τον καπνό από τα κρεματόρια".

Στο Άουσβιτς, τη Veil πρόσεξε μια νέα πολωνικής καταγωγής γυναίκα, η οποία βοηθούσε στη διαχείριση του στρατοπέδου. Η Veil είπε αργότερα σε μια συνέντευξη ότι η γυναίκα της είπε ότι ήταν "πολύ όμορφη για να πεθάνει εδώ" και της είπε ότι θα βρει έναν τρόπο για να επιβιώσει. 

«Με ρωτάνε συχνά τι μου έδωσε τη δύναμη και τη βούληση να συνεχίσω τον αγώνα», δήλωσε η Veil σε μια συνέντευξη το 2005. «Πιστεύω βαθιά ότι ήταν η μητέρα μου. Δεν έχει σταματήσει ποτέ να είναι παρούσα, δίπλα μου».

Το αριστερό της χέρι θα έχει για πάντα το νούμερο τατουάζ από το Άουσβιτς. Προτιμά να φοράει φορέματα με μακριά μανίκια.

veil6

Συνεχίζοντας τις σπουδές της στο δίκαιο και τις πολιτικές επιστήμες στο Παρίσι, η Simone Jacob γνώρισε ένα συνάδελφο φοιτητή στο Sciences-Po, τον Antoine Veil. Αργότερα αυτός εγγράφηκε στο École Nationale d'Administration, το οποίο εκπαιδεύει τους ανώτερους δημόσιους υπαλλήλους της Γαλλίας, και έγινε επιχειρηματίας.

Παντρεύτηκαν το 1946 και έκαναν τρεις γιους: τον Jean, τον Claude-Nicolas και τον Pierre-François. Ο μεσαίος γιος πέθανε το 2002, ο σύζυγός της το 2013.

Η Veil είχε και 12 εγγόνια. Η αδερφή της, Milou, πέθανε το 1952 σε τροχαίο ατύχημα. Η αδερφή της Denise πέθανε το 2013.

Το 1954, η Veil πέρασε στις εξαιρετικά ανταγωνιστικές εθνικές εξετάσεις για να γίνει δικαστής. Ως υπεύθυνη στο υπουργείο Δικαιοσύνης, βοήθησε στη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης των γυναικών κρατουμένων, συμπεριλαμβανομένων των Αλγερινών που κρατούνταν κατά τη διάρκεια του πολέμου της χώρας τους για ανεξαρτησία.

Στην ηλικία των 46 ετών, την πήρε από τη Δημόσια Υπηρεσία ο Giscard d'Estaing για να υπηρετήσει ως υπουργός Υγείας. Έγινε η δεύτερη γυναίκα σε πλήρη θέση του υπουργικού συμβουλίου στη Γαλλία. (Η πρώτη ήταν η Germaine Poinso-Chapuis, υπουργός Υγείας από το 1947 έως το 1948)

Η Veil άφησε την κυβέρνηση το 1979 για να εκλεγεί στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, στις πρώτες άμεσες εκλογές για το νομοθετικό αυτό όργανο, για την τότε Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα, πρόδρομο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

veil7

Στην ομιλία της για την αποδοχή της προεδρίας του Κοινοβουλίου, στις 17 Ιουλίου 1979, δήλωσε: «Όποιες και αν είναι οι πολιτικές μας πεποιθήσεις, γνωρίζουμε ότι αυτό το ιστορικό βήμα, η εκλογή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου με καθολική ψηφοφορία, έγινε σε μια κρίσιμη στιγμή για τους λαούς της Κοινότητας. Όλα τα κράτη μέλη της αντιμετωπίζουν τρεις μεγάλες προκλήσεις: την πρόκληση της ειρήνης, την πρόκληση της ελευθερίας και την πρόκληση της ευημερίας και φαίνεται σαφές ότι μπορούν να επιτευχθούν μόνο μέσω της ευρωπαϊκής διάστασης».

Η Veil ήταν πρόεδρος του Κοινοβουλίου μέχρι το 1982 και παρέμεινε μέλος μέχρι το 1993. Επέστρεψε στη γαλλική κυβέρνηση το 1993, ως υπουργός υγείας, κοινωνικών υποθέσεων και αστικών θεμάτων, υπό τον πρωθυπουργό Édouard Balladur, μέχρι το 1995.

Από το 1997 έως το 1998 διετέλεσε Πρόεδρος του Ανώτατου Συμβουλίου για την Ένταξη, όργανο αφιερωμένο στην αφομοίωση των μεταναστών, και το 1998 άρχισε μια εννιάχρονη θητεία ως μέλος του Συνταγματικού Συμβουλίου, της ανώτατης νομικής εξουσίας της χώρας.

Η Veil ήταν επίσης πρόεδρος του Οργανισμού για τη μνήμη του Ολοκαυτώματος της Γαλλίας, από το 2000 έως το 2007 και πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του Ταμείου για Θύματα, από το 2003 έως το 2009. Η ομάδα υποστηρίζει θύματα γενοκτονιών, εγκλημάτων πολέμου και εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας, σε συνεργασία με το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο.

Δημοσίευσε μια αυτοβιογραφία το 2007, στην οποία επέκρινε τη μεγάλη καθυστέρηση στην αποδοχή της ευθύνης της γαλλικής κυβέρνησης για τη δολοφονία Γάλλων Εβραίων, των οποίων οι απελάσεις οργανώθηκαν από το καθεστώς συνεργασίας του Vichy. Το γαλλικό κράτος επιβεβαίωσε το "συλλογικό λάθος" του για τα εγκλήματα μόλις το 1995, κατά τη διάρκεια της προεδρίας του Σιράκ, μετά από δεκαετίες αμφισβήτησης.

Όταν η Veil εκλέχθηκε στη γαλλική ακαδημία, ο συγγραφέας Jean d'Ormesson της απηύθυνε φόρο τιμής, λέγοντας ότι η "ικανότητά της να υποστηρίζει τους Γάλλους" ήταν ζωτικής σημασίας για τη δημοτικότητά της.

"Η στήριξη αυτή δε βασίζεται στη μέτρια και άθλια συναίνεση ανάμεσα στις αμέτρητες απόψεις που δεν σταματούν ποτέ να χωρίζουν την παλιά μας χώρα", δήλωσε. "Βασίζεται στις αρχές που εσείς επιβεβαιώνετε και, ενάντια σε όλες τις πιθανότητες, χωρίς να υψώνετε τη φωνή σας, καταφέρνετε να πείσετε τους πάντες. Μπορούμε να το πούμε απερίφραστα: Στην καρδιά της πολιτικής ζωής, προσφέρετε μια ηθική και δημοκρατική εικόνα".

Μετάφραση: LesAndMore

Πηγές: https://www.nytimes.com/

http://www.independent.co.uk/

https://www.theguardian.com/

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

ΛΟΓΟΣ

ΥΓΕΙΑ

ΑΓΓΕΛΙΕΣ