Menu
23 / 05 / 2017 - 02:18 am
A Site By Your Side
A+ A A-

  • - Κατηγορία: στο ΟΡΙΟ

parenochlisi 1

της Σόνιας Μητραλιά

Διεθνώς, η σεξουαλική παρενόχληση αναγνωρίστηκε ως πρόβλημα μόλις από το 1970 και μετά. Ήταν οι φεμινίστριες, που χάρη στους αγώνες τους και στις έρευνες που έκαναν, ξεσκέπασαν την σεξουαλική παρενόχληση σαν μια ακόμη πτυχή της μέχρι τότε αόρατης, αν και πανάρχαιας, «βίας κατά των γυναικών».

Τα αποτελέσματα των ερευνών ήταν συγκλονιστικά: 30%-50% των εργαζόμενων γυναικών έχουν γίνει, τουλάχιστον μια φορά, θύματα σεξουαλικής παρενόχλησης στο χώρο εργασίας τους. Στις μισές περιπτώσεις υπεύθυνος για την παρενοχλητική συμπεριφορά ήταν ομοβάθμιος συνάδελφος, στις 30% των περιπτώσεων ήταν προϊστάμενος ή ιεραρχικά ανώτερος. Στην Ελλάδα, από παλαιότερη μελέτη του Πανεπιστήμιου Πατρών, προκύπτει ότι το 66,7% των γυναικών έχει δεχτεί, τουλάχιστον μια φορά στην ζωή, σεξουαλική παρενόχληση στον εργασιακό χώρο. Το Κέντρο Ερευνών για Θέματα Ισότητας ( Κ.Ε.Θ.Ι.) δημοσιοποίησε μια πολύ ενδιαφέρουσα έρευνα για τη σεξουαλική παρενόχληση στους χώρους εργασίας στην Ελλάδα. Πρόκειται ουσιαστικά για την πρώτη απόπειρα καταγραφής και μελέτης σε πανελλαδικό επίπεδο ενός τόσο σημαντικού και ιδιαίτερα μαζικού κοινωνικού φαινομένου, που ταλαιπωρεί κατά κανόνα κυρίως τις γυναίκες.

Στην έρευνα έλαβαν μέρος 1200 εργαζόμενες γυναίκες. Όρισαν τη σεξουαλική παρενόχληση σαν κάθε ανεπιθύμητη σωματική επαφή ή/και φραστική έκφραση σεξουαλικού περιεχομένου με σκοπό την άσκηση πίεσης για σχέση και για σεξουαλική συνεύρεση. Τα ευρήματα της έρευνας επιβεβαιώνουν την μαζικότητα του φαινομένου: το 10% των γυναικών απάντησαν πως είχαν προσωπική εμπειρία σεξουαλικής παρενόχλησης.

Το πρώτο συμπέρασμα είναι πως, σήμερα στην Ελλάδα, η σεξουαλική παρενόχληση κάνει την εργασία εξαιρετικά επώδυνη για ένα μεγάλο μέρος των εργαζόμενων γυναικών. Οι ψυχολογικές συνέπειες στην εργαζόμενη είναι τεράστιες: απώλεια αυτοεκτίμησης, κατάθλιψη, αϋπνία, κρίσεις άγχους, φοβίες και πολλά αλλά αρνητικά συναισθήματα που κλονίζουν το σύνολο της προσωπικότητας και της καθημερινής ζωής. Οι συνέπειες της σεξουαλικής παρενόχλησης γίνονται μάλιστα ακόμα πιο τραγικές όταν επηρεάζουν άμεσα την ποιότητα της ίδιας της εργασίας (απώλεια εμπιστοσύνης στις ικανότητές τους, μείωση των πιθανοτήτων επαγγελματικής εξέλιξης, παραιτήσεις, κλπ).

Ως γνωστό οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές έχουν διαμορφώσει μια αγορά εργασίας στην οποία οι γυναίκες είναι ήδη εξαιρετικά ευάλωτες. Ανεργία, ανάπτυξη των μορφών επισφαλούς και α-τυπικής εργασίας, ανεπαρκείς μισθοί, εντατικοποίηση της δουλειάς, αποτελούν γόνιμο έδαφος για εκβιασμούς και διευκολύνουν με την σειρά τους τη σεξουαλική παρενόχληση.

Η έρευνα του Κ.Ε.Θ.Ι. επιβεβαιώνει το προφίλ του δράστη της παρενοχλητικής συμπεριφοράς. Είναι συνήθως άνδρας, έγγαμος, μέσης ηλικίας, ομοβάθμος συνάδελφος, διευθυντής και προϊστάμενος. Μαθαίνουμε πως το «αντικείμενο» της παρενόχλησής του είναι γυναίκα νεαρής ηλικίας (16-25) ετών), νεοπροσληφθείσα (οι πιο πολλές επιθέσεις γίνονται στους πρώτους έξι μήνες). Είναι επίσης, άγαμες και διαζευγμένες.

parenochlisi 2

Αυτά τα ευρήματα ενισχύουν τη φεμινιστική ανάλυση για τα αίτια της σεξουαλικής παρενόχλησης. Στόχος του δράστη της παρενοχλητικής συμπεριφοράς δεν είναι τόσο η σεξουαλική του ηδονή όσο η επιθυμία του να αναδείξει τη δύναμη και την υπεροχή του ανδρισμού πάνω σε όλες τις γυναίκες, η απόλαυση της κοινωνικής και σεξουαλικής κυριαρχίας των ανδρών. Και όλα αυτά επειδή αυτός είναι προϊόν της επικρατούσας κουλτούρας που νομιμοποιεί αυτές τις αξίες και κατασκευάζει άνδρες σύμφωνα με το μοντέλο «η γυναίκα είναι κτήμα του άνδρα»...

Δεν είναι καθόλου τυχαίο πως στις περισσότερες περιπτώσεις σεξουαλικής παρενόχλησης, η διοίκηση δεν αντιλαμβάνεται το γεγονός. Ακόμα και όταν γίνεται αντιληπτή, δεν κάνει απολύτως τίποτα. Υπάρχει όμως και χειρότερο: οι συνάδελφοι που γνωρίζουν, δεν αντιδρούν. Εμείς θα λέγαμε πως πρόκειται για σιωπηλή αλληλεγγύη μεταξύ των ανδρών, για μια «κοινωνική συναίνεση».

Ένας ιδιαίτερα διαδεδομένος μύθος που βολεύει θέλει το θύμα να φέρει την ευθύνη: προκαλεί, ερεθίζει τις σεξουαλικές ορμές π.χ. με το ντύσιμό του, και μετά... αρνείται τις προτάσεις. Στην πραγματικότητα, οι γυναίκες ταπεινώνονται γιατί παραβιάζεται η ελεύθερη βούλησή τους, η φυσική και ψυχολογική ακεραιότητά τους. Ωστόσο, στην μεγάλη πλειοψηφία δεν καταγγέλλουν τα περιστατικά. Φοβούνται, όντας μέσα σ' ένα καθεστώς εργασιακής ομηρίας, μήπως το εργασιακό περιβάλλον τις χλευάσει, μήπως απολυθούν, και το χειρότερο, νοιώθουν ντροπή και ενοχή. Πάντως η σεξουαλική παρενόχληση παύει συνήθως όταν οι γυναίκες αντιμετωπίζουν δυναμικά και άμεσα τον δράστη της παρενοχλητικής συμπεριφοράς.

Παρόλα αυτά, οι γυναίκες –θύματα αποδίδουν κυρίως την συμπεριφορά στο χαρακτήρα του παρενοχλητή.

Ωστόσο, δεν είναι καθόλου αυτονόητο ότι οι ίδιες οι γυναίκες συνειδητοποιούν αυθόρμητα τις αιτίες της καταπίεσης τους. Η κάθε μία βιώνει το συμβάν σαν ιδιωτική, προσωπική περίπτωση, σαν βίαιη επίθεση ενός μόνο ατόμου. Για να συνειδητοποιήσουν οι γυναίκες, μαζικά στους χώρους δουλειάς, ότι αυτή συμπεριφορά έχει να κάνει με τις σχέσεις εξουσίας ανάμεσα στα δύο φύλα και ότι οφείλεται στην ευάλωτη οικονομική κατάστασή τους, χρειάζεται και κάτι άλλο: η ατομική δυναμική αντίδρασή τους, πράγμα που απαιτεί όμως τη μαζική στήριξή τους [...].

Το ταμπού της σεξουαλικής παρενόχλησης πρέπει να σπάσει! Η σεξουαλική παρενόχληση πρέπει επιτέλους να ποινικοποιηθεί! Το συνδικαλιστικό κίνημα και η αριστερά πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Το πρόβλημα είναι τεράστιο και η άρνησή του υπονομεύει την ίδια την ενότητα των εργαζομένων.

Πηγή: http://www.poreiagynaikon.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=46&Itemid=50

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

ΛΟΓΟΣ

ΥΓΕΙΑ

ΑΓΓΕΛΙΕΣ