Menu
30 / 05 / 2017 - 10:19 am
A Site By Your Side
A+ A A-

  • - Κατηγορία: στο ΟΡΙΟ

psycho 1

Και αν πράγματι κάποιοι από εμάς "έχουμε ψυχολογικά", τι μπορεί να σημαίνει;
Η απάντηση θα σας καταπλήξει!

Του Spyros Philosophe - Σπύρος Ψ.

Πολύ συχνά, στις συγκρουσιακές σχέσεις, και δη τις ερωτικές, ή ακόμη τις συζυγικές, κυρίως εάν κι εφόσον το αρχικό ερωτικό πάθος έχει γίνει μίσος, η δήλωση προς ένα άλλο πρόσωπο ότι έχει ψυχολογικά προβλήματα και "χρειάζεται ψυχολόγο", μπορεί να είναι απλά μια εχθρική δήλωση με σκοπό να προσβληθεί ο άλλος στο πλαίσιο ενός αμείλικτου ανταγωνισμού.

Άλλες φορές, μπορεί το πρόβλημα να εκπορεύεται από το άτομο που κάνει τη δήλωση και να έχει να κάνει με αδυναμία κατανόησης του άλλου, διάθεση υπερπροστασίας/χειραγώγησης, και πολλά άλλα. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι στα gay apps του διαδικτύου και των κινητών τηλεφώνων, το “ableisme” κατά των ανθρώπων "με ψυχολογικά" πάει σύννεφο καθώς αυτή η δήλωση είναι τόσο αυτονόητη που σπάνια καταγράφεται ως "ρατσισμός", σε αντίθεση με το "no fats, no fems", την ισλαμοφοβία, το μίσος κατά των Εβραίων, των ρομά, των Αράβων, των μαύρων, τέλος των πολυσυντροφικών ατόμων, των θεωρούμενων ως "sluts", των ηλικιωμένων και των πτωχών ανθρώπων, και άλλων πολλών, ων ουκ έστι αριθμός!

Βάζοντας αρχικά κατά μέρος, την πολιτική διάσταση του θέματος, που πέραν των αντιψυχιάτρων και των κριτικών ψυχολόγων, έχουν θίξει φιλόσοφοι, μεταξύ των οποίων ο Φουκώ, ο Γκόφμαν, ο Αγκάμπεν, ας ασχοληθούμε με το τι εισηγούνται οι ίδιοι οι ψυχολόγοι για την συμβολή που μπορεί να έχουν στο να βοηθηθεί το άτομο που φέρει το αίτημα της θεραπείας για ένα άλλο πρόσωπο, και που ουσιαστικά χρήζει το ίδιο αυτό πρόσωπο θεραπείας, αν εξαιρέσουμε τις περιπτώσεις εκείνες που εμπίπτουν στα όρια του νόμου για την ακούσια θεραπεία με τη σύμφωνη γνώμη του εισαγγελέα. Είναι άλλωστε σημαντικό να καταλάβουμε ότι σύμφωνα με τη συστημική προσέγγιση, όταν αλλάζει ένα μέρος σε μια σχέση, τότε αλλάζει και η σχέση στο σύνολό της, και λειτουργεί θεραπευτικά για όλα τα μέλη. Αντίθετα, η με το ζόρι επίσκεψη σε ψυχολόγο ενός ενήλικου προσώπου πέραν του ότι είναι αντιδεοντολογική μπορεί να μην έχει τα αναμενόμενα αποτελέσματα, καθώς η προσωπική αναγνώριση ενός προβλήματος και η αυτόβουλη διάθεση για την επίλυσή του, είναι το μισό του παντός.

Χώρια που δεν μπορούμε ποτέ να ξέρουμε αν όντως το άτομο που υποτίθεται ότι έχει τα "ψυχολογικά" είναι όντως προβληματικό, ή αν αντίθετα έχει πάρει αυτή την ταμπέλα στα πλαίσια αυτού του συστήματος, που ενίοτε προβάλλει κατασκευασμένους αποδιοπομπαίους τράγους κι εξιλαστήρια θύματα, όπου και φορτώνονται αδίκως όλα τα κακά του συστήματος, ακόμη κι αν αυτό είναι μια οικογένεια κι όχι μια ολόκληρη κοινωνία.

...............................................................

“Τι κάνουμε λοιπόν όταν μας έρχεται ένα αγωνιώδες αίτημα από ένα άλλο μέλος της οικογένειας κι ο ίδιος, περί του οποίου ο λόγος, δεν θέλει να κάνει θεραπεία;”, καταλήγει η Ψυχολόγος, Δήμητρα Σταύρου.

Η Δήμητρα Σταύρου, μας δίνει μια αναλυτική κι ενδιαφέρουσα απάντηση για αυτό το θέμα, την οποία μπορείτε να διαβάσετε, εδώ! Η εν λόγω ψυχολόγος, ξεκαθαρίζει επίσης, ότι: "Σίγουρα δεν "συνωμοτούμε" με το μέλος της οικογένειας για να δούμε τον άνθρωπο μέσα σε σενάρια του τύπου: "ελάτε από το σπίτι, δεν θα του πω ότι είστε ψυχολόγος, να τον δείτε, να του μιλήσετε και θα σας πληρώσω την επίσκεψη". Αλίμονο! Η σχέση ψυχολόγου και ψυχοθεραπευόμενου βασίζεται στην εμπιστοσύνη! Ακόμη (και ιδιαίτερα) κι αν είναι περίπτωση ψύχωσης, η συνωμοσία με μέλη του περιβάλλοντος αντί να βοηθήσει τον άνθρωπο, τον οδηγεί σε παράνοια (αντιλαμβάνεται το παράξενο του πράγματος και φαντασιώνει κάτι το απειλητικό-και με το δίκιο του!).

psycho 2

Αυτό που μπορούμε και πρέπει να κάνουμε είναι να δουλέψουμε με τον άνθρωπο που φέρει το αίτημα. Αυτόν που ανησυχεί".

Πέραν όμως αυτών, είναι σαφές ότι οι θεωρίες των αντιψυχιάτρων και των κριτικών ψυχολόγων, αλλά και των φιλοσόφων που αναφέρθηκαν παραπάνω, έχουν άμεση σχέση με τη συστημική προσέγγιση, καθώς ακόμη και οι οικογένειες που μπορεί να ανήκουμε, υπάγονται σε ευρύτερα συστήματα, όπου η διαδικασία του στιγματισμού είναι ακριβώς η ίδια: “Καλύτερα να σου βγει το μάτι, παρά το όνομα”, λέει ο σοφός λαός, και αυτό γίνεται γιατί αν κανείς θεωρηθεί ότι έχει ψυχολογικά προβλήματα είναι δύσκολο να μην αδικηθεί σε όλα τα πλαίσια. Εξ ου και οι δημόσιες δηλώσεις μίσους στα gay apps.

Έχω δηλώσει ήδη πολλάκις, πως οι παραπάνω σκέψεις, με οδήγησαν να γράψω τη θεατρική μου πινελιά, στις 12 Ερωτικές Διαδρομές, με απώτερο στόχο, μεταξύ άλλων, να ρίξω φως στη διόλου σπάνια σήμερα σχέση ενός cis gay άνδρα με έναν ψυχίατρο. Στην τελευταία δημόσια παρουσίαση του βιβλίου μας, λοιπόν, θέλησα να ασχοληθώ, μεταξύ άλλων, με τα παρακάτω κομβικά για εμένα ζητήματα:

- Τι μπορεί να σημαίνει σήμερα πραγματικά η κατάργηση της παλαιάς διάγνωσης της ομοφυλοφιλίας ως ψυχιατρικής διαταραχής;

- Πώς τα στερεότυπα εξακολουθούν να επηρεάζουν ακόμη και σήμερα τους ειδικούς;

Για τα δύο αυτά ζητήματα, υπάρχει άπειρη αρθρογραφία στην αγγλική, αλλά και την ελληνική γλώσσα. Ενδεικτικά, σας παραπέμπω στους ακόλουθους συνδέσμους που καλύπτουν τόσο το ιστορικό της διάγνωσης, όσο και τις σημερινές προκαταλήψεις, ή ακόμα το θέμα των παράνομων θεραπειών, που ασκούνται ακόμη σε παγκόσμιο επίπεδο.

Για το τελευταίο αυτό θέμα, μπορείτε να δείτε και το σχετικό Video, από το Vice:

Οι Οργανώσεις που Θέλουν να «Θεραπεύσουν» τους Γκέι

Δείτε επίσης:

• “That’s Just Your Sickness Talking”: Psychiatry, Homophobia, and the Turning Point in 1973

Scientific Homophobia: When it comes to homosexuality, we have not always practiced what we preach

• “Why Some Therapists Can Still Practice Conversion Therapy Despite How Harmful It Is

Η θεραπεία της ομοφυλοφιλίας: Στην Ελλάδα υπάρχουν ακόμη ψυχολόγοι που επιχειρούν “διορθώσεις” κάτω από εικονοστάσια με αμοιβή 200 ευρώ! Πόσο ισχυρή παραμένει η ομοφοβία;

Ιωάννα Νόρη: «Πότε “αρρωστήσαμε” με ομοφυλοφιλία;»

Στο παρόν άρθρο, θα περιοριστώ όμως σε ένα ακόμη πιο καίριο ερώτημα:

Πόσο συμβατός μπορεί να είναι με τα ανθρώπινα δικαιώματα και με τη διαθεματικότητα του σημερινού φεμινιστικού και ΛΟΑΤΚΙ+ κινήματος ο στιγματισμός των ληπτών υπηρεσιών ψυχικής υγείας, και πόσο δομείται μια ομοκανονική νόρμα πίσω από το "επιχείρημα" ότι οι ΛΟΑΤΚΙ άνθρωποι είναι ψυχικά υγιείς κι άρα ακίνδυνοι βιολογικά και κοινωνικά, ενώ κάποιοι άλλοι όχι;

psycho 3

Με δεδομένο ότι το τελευταίο διάστημα, βιώσαμε μια απίστευτη κακοποίηση, μια απολογία υπέρ της πιο αισχρής μορφής της ομοφοβίας από δύο μέλη του ελληνικού κοινοβουλίου, αξίζει να δούμε το θέμα αναλυτικά. Ας αρχίσουμε από την πιο πρόσφατη περίπτωση, εκείνη του οπισθοδρομικού κου Γιακουμάτου, ο οποίος είναι και ιατρός: Πέρα από όλα τα άλλα, που θα μπορούσαμε να πούμε, είναι και το ότι ως ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα βάλαμε παγκόσμια κι εμείς το χεράκι μας για να έχει πάτημα αυτός ο πολιτικός, να μιλήσει κατ' αυτό τον τρόπο. Και είναι θλιβερό! Είναι θλιβερό να προσπαθεί κανείς να αποδείξει ότι πρέπει να χαίρει των ανθρώπινων δικαιωμάτων του, μόνο επειδή "έτσι γεννήθηκε" (born this way), ενώ αν είχε επιλέξει να είναι ομοφυλόφιλος, θα ήταν εξώλης και προώλης! Ή ότι ο κος Γιακουμάτος είναι “ψυχασθενής”, όπως όλα τα θύματα δηλαδή της ευγονικής, που μεταξύ άλλων θυματοποιήθηκαν στο Ολοκαύτωμα, μαζί με τους ομοφυλόφιλους, επειδή "έτσι γεννήθηκαν".

Όπως σημειώνει και η ψυχολόγος Ιωάννα Νόρη, στο άρθρο της με θέμα: Γκέι γονίδια: Λύτρωση ή αιώνια καταδίκη;, “οι έρευνες για την εύρεση του «γκέι γονιδίου» είναι ένα από τα πιο συζητημένα θέματα μέσα στη ΛΟΑΔ κοινότητα, καθώς ένα σημαντικό μέρος της παγκοσμίως πιστεύει ότι μια τέτοια «ανακάλυψη» θα διευκολύνει τη διεκδίκηση ισάξιων νομικών και πολιτικών δικαιωμάτων. Επιπλέον, αρκετά μέλη της υποστηρίζουν ότι αυτό είναι που χρειάζεται να «βρεθεί» για να σταματήσει η ομοφυλοφιλία να θεωρείται ένας διαφορετικός τρόπος ζωής, αλλά ένας τρόπος ύπαρξης. Έτσι, οι αποδεδειγμένα, δηλαδή από την επιστήμη ως «γονιδιακά προγραμματισμένοι γκέι», θα είναι περισσότερο αποδεκτοί από το κοινωνικό σύνολο και θα σταματήσουν σταδιακά οι προσπάθειες «αλλαγής» ή «μετατροπής» της ομοφυλοφιλίας σε ετεροφυλία (π.χ., conversion therapy / ex-gay ministries). Τα όποια συναισθήματα ντροπής ή ενοχής θα εξαλειφθούν, και η αυτοαποδοχή θα είναι κάτι δεδομένο για τις επόμενες γενιές των ομοφυλόφιλων ανδρών και γυναικών. Γι' αυτό λοιπόν και υποστηρίζουν τις προσπάθειες των επιστημόνων να βρεθεί επιτέλους αυτό το πολυπόθητο «γκέι γονίδιο».

Η αλήθεια είναι ότι, σε ένα πρώτο επίπεδο, όλο αυτό ακούγεται πολύ λογικό, αλλά είναι επίσης αλήθεια ότι αρκετές φορές ο δρόμος για την κόλαση είναι γεμάτος από αγνές προθέσεις. Πόσο όμως μια τέτοια «ανακάλυψη» θα ήταν το πολυπόθητο «εισιτήριο» για τη «λύτρωση»; Ή μήπως τελικά οδηγούσε σε ένα καινούριο ολοκαύτωμα άνευ προηγουμένου;"

psycho 5

Η Ιωάννα Νόρη, μας υπενθυμίζει όμως πως η ιδέα ότι τα γονίδια είναι υπεύθυνα για όλες τις ανθρώπινες εκφάνσεις και συμπεριφορές, και άρα για οτιδήποτε δεν είναι κοινωνικά επιθυμητό θα πρέπει να ευθύνεται κάποιο γονίδιο, είναι η φιλοσοφία της ευγονικής, που ξεκίνησε από τον France Galton to 1883 και κατέληξε στο Ολοκαύτωμα. Η ιδέα αυτή, εκτός από αντιεπιστημονική, είναι και ντροπιαστική για την ανθρωπότητα καθώς αποτελεί μέρος της φασιστικής ιδεολογίας, και άκρως επικίνδυνη. Επιπλέον, όπως σημειώνει ο ομότιμος καθηγητής της γενετικής, κος Σταμάτης Αλαχιώτης, “ένας άλλος περιορισμός σε μερικά ευγονικά προγράμματα αφορά το πρόβλημα των αξιών. Γιατί χαρακτηριστικά που σήμερα αξιολογούνται καλά, όπως λ.χ. η ευφυΐα, η προσαρμοστικότητα, η πνευματική σταθερότητα, το κουράγιο, η ενεργητικότητα κ.ά., εκτός του ότι δεν μπορούμε να τα ελέγξουμε γενετικά, δεν μπορούμε να γνωρίζουμε αν αύριο θα είναι και θετικά.

Εκτός αυτού, ορισμένες αξίες μπορεί να θεωρηθούν αρετές για μιαν ομάδα και έγκλημα για μιαν άλλη. Έτσι, βραβεύονται οι στρατηγοί μιας ομάδας γιατί εξολόθρευσαν μιαν άλλη ομάδα, για την οποία οι στρατηγοί αυτοί είναι εγκληματίες. Ο καθορισμός του τέλειου γενοτύπου είναι ακατόρθωτος, γιατί δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι οι καλοί χαρακτήρες σχετίζονται μεταξύ τους. Και υπάρχει ο κίνδυνος, όταν βελτιώνεται ένα χαρακτηριστικό που προκαλεί τον θαυμασμό, όπως λ.χ. το μουσικό ταλέντο ή η επιστημονική κλίση, να συσχετισθεί με τη βελτίωση και ενός αρνητικού, όπως λ.χ. η εγκληματικότητα, η κλεψιά, το ψέμα, η επιθετικότητα κ.ά.”.

Άλλωστε, όπως έχει αποδειχτεί μέσω πλήθους ερευνών, αλλά και από την καθημερινή μας εμπειρία, η ιδέα αυτή δεν έχει συμβάλει καθόλου στη μείωση της ομοφοβίας στην κοινωνία. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο πως ούτε καν η φυλή των Ρομά ή οι θρησκευτικές κοινότητες των Εβραίων και των μουσουλμάνων ή και γενικότερα οι κοινωνικά στιγματισμένες λόγω της εθνοτικής τους προέλευσης ομάδες γλίτωσαν από το ρατσισμό επειδή “έτσι γεννήθηκαν”. Έτσι, ενώ σήμερα ουδείς υποστηρίζει τον εθνοφυλετισμό, η ξενοφοβία αλλά και η μισαλλοδοξία καλά κρατούν ένεκα της επικράτησης του κοινωνικού δαρβινισμού, σύμφωνα με τον οποίο δεν υπάρχουν βιολογικά κατώτερες “ράτσες” ανθρώπων, αλλά κατώτερες θρησκείες και γενικότερα κατώτεροι πολιτισμοί. Στο ίδιο πλαίσιο, η ανοιχτά κουίρ ταυτότητα, ή ακόμα και η επανοικειοποίηση της στιγματισμένης λέξης “γύφτος”, αυστηρά όμως από τους ίδιους του Ρομά, ως ο αυτοπροσδιορισμός τους, είναι πολύ πιο ισχυρό πολιτικό όπλο ιδιαίτερα απέναντι σε έναν ιατρό και πολιτικό, όπως είναι ο κος Γιακουμάτος: Η δήλωση ότι είμαστε από επιλογή ο εαυτός μας, είναι και πιο έγκυρη, καθώς στην κοινωνία μας μετρά πολύ περισσότερο η δημόσια ταυτότητά μας παρά η ερωτική επιθυμία ή/και η έκφραση φύλου που μπορεί να περιορίζεται αποκλειστικά στην ιδιωτική μας σφαίρα. Επιπρόσθετα, είναι πολύ προτιμότερο να με μισεί ένας ακροδεξιός πολιτικός, παρά να με λυπάται, επειδή δήθεν έτσι γεννήθηκα και δεν μπορώ να αλλάξω τη "φύση" μου.

psycho 6

Αναφορικά βέβαια με την απόδοση του μίσους αυτού σε μια υποτιθέμενη ψυχική πάθηση, πολλά θα μπορούσαν να γραφτούν, το σημαντικό όμως είναι ότι εφόσον ακόμη και ο ακροδεξιός μακελάρης της Νορβηγίας, Άντερς Μπέρινγκ Μπρέιβικ, κρίθηκε ψυχικά υγιής και εκτίει την ποινή του κανονικά, θα έπρεπε να είχαμε συνειδητοποιήσει ότι πράξεις σαν κι αυτές οφείλονται στο γεγονός ότι τα εγκλήματα που έχουν διαπράξει άνθρωποι κατά ανθρώπων είναι ασύλληπτα, ενώ αντίθετα, κανένα άγριο θηρίο της φύσης δεν έχει διαπράξει τέτοιες ... “θηριωδίες”. Ενώ όμως αυτό θα έπρεπε να μας είχε προβληματίσει, δυστυχώς τελικά φαίνεται ότι είχε δίκιο ο Ρολάν Μπαρτ, ο οποίος δήλωσε ότι οι άνθρωποι γενικά προτιμούν να πιστεύουν σε μύθους, παρά σε πραγματικά γεγονότα. Αλλά και πέραν του ότι η αυθαίρετη απόδοση του ψυχιατρικού στίγματος σε ένα κατά συρροήν δολοφόνο είναι εντελώς αντιεπιστημονική, ξεχνούν πολλοί ότι με αυτό τον τρόπο συντηρούν ένα βαρύ στίγμα κατά ανθρώπων που δίνουν μια άνιση μάχη, καθώς η άρση του απόρρητου για ορισμένες διαγνώσεις που μπορεί να φέρουν, προκειμένου να υπερασπιστούν τον εαυτό τους, μπορεί να είναι ψυχικά επίπονη, ή ακόμη και να τους δημιουργήσει πλήθος προβλημάτων νομικής φύσης. Τι μπορούμε όμως να πούμε για αυτό περαιτέρω; Για το θέμα αυτό, τοποθετήθηκα στην παρουσίαση του βιβλίου μας: Γενικώς έχω μάθει να μιλάω πολύ θεωρητικά, αλλά η προσπάθειά μου να μιλήσω βιωματικά τελικά νομίζω ότι είχε ένα πολύ γόνιμο αποτέλεσμα.

Ωστόσο, συνοψίζοντας την τοποθέτηση εκείνη μερικές μέρες αργότερα, έγραψα ότι, κατά τη θεωρία που καταρρέει, και οι χονδροί είναι ωραίοι (και υγιείς), έτσι και η θεωρία καταρρέει, κι εγώ έχω Υπερηφάνως τα ψυχολογικά μου, είμαι ευτυχισμένος και θεωρώ ότι στο δημόσιο λόγο κάθε προσπάθεια για μια ρεαλιστική θεώρηση και αντικατόπτριση της πραγματικότητας που βιώνει ένας άνθρωπος με ψυχολογικά συσκοτίζεται από ένα πλήθος μεσαιωνικών μύθων, από τους οποίους θα πρέπει να απαλλαγούμε άμεσα! Καλό θα ήταν λοιπόν, να μελετήσετε αυτούς τους μύθους, να προβληματιστείτε και στο εξής να είμαστε πιο προσεκτικοί όλοι μας, γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι πρόβλημα υγείας, αλλά και τι είδους ιατρικό/κοινωνικό στιγματισμό βιώνει ο καθένας, ενώ παράλληλα μπορεί να ντρέπεται και να μη μιλά, να καταπιέζεται ενώ μέσα του υποφέρει ή και να έχει εκρήξεις θυμού χωρίς όμως πάλι να μπορεί να εξηγήσει τι ακριβώς νιώθει ή, ακόμη χειρότερα, να αποφεύγει τη θεραπεία ακριβώς για τους ίδιους λόγους! Μερικοί από αυτούς τους μύθους, λοιπόν, αναφέρονται εδώ. Πρόκειται για ένα αξιόλογο άρθρο, όπου ωστόσο χρησιμοποιείται ο όρος "νόσος", που δεν είναι έγκυρος καθώς οι ψυχιατρικές διαγνώσεις ουδεμία σχέση έχουν με τη βιολογία παρά τον ανυπόστατο βιολογικό ντετερμινισμό της εποχής μας, για τον ίδιο λόγο που κατά τη δήλωση του κου Αλαχιώτη, αποτυγχάνουν τα προγράμματα της ευγονικής στον καθορισμό του τέλειου γενοτύπου, εφόσον το πρόβλημα των αξιών μιας κοινωνίας είναι πρωτεύον στον καθορισμό της ψυχιατρικά διαταραγμένης συμπεριφοράς ενός ατόμου ή και μιας ολόκληρης κοινωνικής ομάδας. Επομένως, πολύ πιο έγκυρο είναι το σύνθημα: "Οι άνθρωποι δεν υποφέρουν από τις ψυχιατρικές διαταραχές. Υποφέρουν από τη συστημική βία και την καταπίεση που υφίστανται εξ αιτίας αυτών των διαγνώσεων".

psycho 7

Επιπλέον, οι διαγνώσεις αυτές έχουν πληθύνει τόσο πολύ, και οι συνθήκες της ζωής μας, λόγω κρίσης, έχουν γίνει τόσο δύσκολες, που όλο και μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων ανάμεσά μας τελικά αναγκάζονται παρ' όλη την ενδεχόμενη αρχική άρνηση να παραδεχτούν τα προβλήματά τους, να διαβούν την πόρτα του γραφείου ενός ειδικού, κάτι πολύ ανθρώπινο και θεμιτό, ή ακόμη και γενναίο: "Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία", αλλά θέλει ακόμη περισσότερη τόλμη το να παραδέχεσαι τις αδυναμίες σου, ιδιαίτερα αν είσαι ένας άνθρωπος, που έχει μάθει ότι πρέπει να είναι πάντα δυνατός, ή που δυσκολεύεται να εκφράσει τα συναισθήματά του δημόσια. Άλλωστε, ακόμη και η διαβόητη αμερικανική ψυχιατρική εταιρεία διατείνεται ότι η αύξηση των διαγνώσεων αυτών δεν αποσκοπεί στον στιγματισμό όλο και περισσότερων ανθρώπων, αλλά στην καλύτερη μελέτη, θεραπεία ή και πρόληψη των ψυχολογικών προβλημάτων που έχει δημιουργήσει η παγκόσμια κρίση. Αυτό όμως έχει δημιουργήσει ένα επιπλέον κοινωνικό πρόβλημα. Έχοντας λοιπόν λίγες μέρες νωρίτερα γράψει το άρθρο με θέμα: “War on Christmas: Τι είναι; Και γιατί να μην το πιστέψετε;", για να επισημάνω το θέμα της ορατότητας των μη-Χριστιανών σε όλη τη Δύση αυτές τις "Άγιες" μέρες, που προηγήθηκαν, θέλησα να επισημάνω ότι καλό θα ήταν όμως να φροντίσουμε και για τις "άλλες" ορατότητες: Είναι οι μοναχικοί, καταθλιπτικοί ή και όχι άνθρωποι στα διαμερίσματά τους που δεν "γιορτάζουν", είναι και πολλοί ηλικιωμένοι που βρέθηκαν με μια πενιχρή σύνταξη να προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα, τέλος οι ανάπηροι που ακόμη κι αν έχουν χρήματα για να τα "σπάσουν", δεν υπάρχει καμία προσβασιμότητα, για να μην αναφέρω και τον οίκτο, στην ουσία το κουκουλωμένο αναπηροφοβικό μίσος, πίσω από τα περισσότερα βλέμματα.

Η πραγματικότητα που βιώνουν κάποιοι άνθρωποι μπορεί να είναι θλιβερή, αλλά κανενός Ανθρώπου δεν είναι θλιβερή η ύπαρξη, παρά μόνο αν έχει κανείς μίσος για αυτές τις κοινωνικά μειονεκτούσες ομάδες, που αγωνίζονται σήμερα για τα δικαιώματά τους. Ας δούμε όμως ειδικότερα μια από αυτές τις περιπτώσεις: Μέρος του κοινωνικά κατασκευασμένου μύθου της επικινδυνότητας των ανθρώπων που έχουν στιγματιστεί ψυχιατρικά, είναι και ο μεσαιωνικής προέλευσης μύθος ότι οι άνθρωποι με ψυχιατρικές διαγνώσεις είναι ανίκανοι ή κι επικίνδυνοι ως γονείς. Δυστυχώς, πρόκειται για έναν ευρέως διαδεδομένο μύθο, ο οποίος όμως δύσκολα καταρρίπτεται εξ αιτίας ενός επιβλαβούς ταμπού που υπάρχει – το οποίο υποκρύπτει το ρατσισμό που υπάρχει στην κοινωνία για τους λήπτες υπηρεσιών ψυχικής υγείας, αλλά κι εν γένει τους λήπτες νόμιμων και φυσικά παράνομων ψυχοτρόπων ουσιών – και που σπάει ομολογουμένως κυρίως από τα αστικά, στην ουσία κανιβαλικά, μέσα μαζικής ενημέρωσης, όταν γίνεται ένα ειδεχθές έγκλημα, ή ακόμα χειρότερα όταν οι μονίμως εξοργισμένοι με κάθε ευπαθή κοινωνική ομάδα ακροδεξιοί συμπολίτες μας (και οι εκλεγμένοι εκπρόσωποί τους στο κοινοβούλιο), προβαίνουν σε ένα ακόμη κήρυγμα μίσους, το οποίο αυθαίρετα αποδίδεται από αυτόκλητους, ή μη, τηλε-ψυχιάτρους σε κάποια υποτιθέμενη ψυχιατρική διαταραχή, βεβηλώνοντας κάθε έννοια ιατρικής δεοντολογίας!

psycho 8

Στο πλαίσιο αυτό, ποικίλες αντιδράσεις προκάλεσε στην ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα ο Βουλευτής των ΑΝΕΛ, κος Κατσίκης, όταν στο πλαίσιο της συζήτησης για το Νόμο περί Ίσης Μεταχείρισης, απηύθυνε μεταξύ άλλων τα ακόλουθα φασιστικής ιδεολογικής υφής ρητορικά ερωτήματα:

- Μπορεί ένας τρανσέξουαλ να είναι παιδαγωγός;

- Μπορεί ένας γκέι να είναι μπέιμπι-σίτερ;

Πέραν της αυτονόητης απάντησης αναφορικά με τα συγκεκριμένα ζητήματα, προκύπτει ίσως ένα επιπλέον ερώτημα: Και γιατί να μην μπορεί; Δεδομένου ότι ο μύθος ότι οι ΛΟΑΤΚΙ άνθρωποι είναι παιδόφιλοι είναι εύκολα καταρρίψιμος, δεδομένου επίσης ότι οι ΛΟΑΤΚΙ άνθρωποι δεν αποτελούν μια κατηγορία ανθρώπων ευθέως στιγματισμένη με τον οποιοδήποτε ιατρικό τρόπο, και άρα ουδόλως αποτελούν ένα "αρνητικό" πρότυπο για τα παιδιά, προκύπτει αβίαστα το άτοπο του συλλογισμού του κου Κατσίκη, ο οποίος όμως καθόλου δεν αποτελεί έναν "άρρωστο" άνθρωπο, παρά έναν εκφραστή της κυρίαρχης/κανονιστικής στην κοινωνία άποψης, μέρος της οποίας είναι και η αναπηροφοβία και ο κάθε είδους ιατρικός στιγματισμός. Τι είναι, λοιπόν, η απόδοση του ψυχιατρικού στίγματος στον κο Κατσίκη, ή ακόμα και στους συναδέλφους του από τη νεοναζιστική Χρυσή Αυγή, αν όχι η αποδοχή της ίδιας ιδεολογίας "από το παράθυρο"; Ανάλογα δημοσιεύματα, με ένα με ένα ύφος που θα ζήλευε ο Κασιδιάρης, αλλά και γκαιμπελικό στήσιμο, επιδίωκαν με φασιστικό τρόπο να προωθήσουν τις απολύσεις εκπαιδευτικών από τη δημόσια εκπαίδευση, με μηδενική τεκμηρίωση και τρομοκρατική φρασεολογία, ως εξής: “Αυτή τη στιγμή το 10% των εκπαιδευτικών είναι ψυχικά πάσχοντες, πράγμα το οποίο μπορεί να τους οδηγήσει στο να κάνουν κακό στα παιδιά μας. Πρέπει λοιπόν, να υπάρξει μια σκληρή αξιολόγηση που θα εντοπίσει και θα διώξει τους ψυχοπαθείς”! 

Διαβάστε στους παρακάτω συνδέσμους τις απαντήσεις των εκπαιδευτικών της ΠΕ και Δε, καθώς και της ΟΛΜΕ.

http://www.alfavita.gr/

https://left.gr/

Ως απάντηση, παρατίθεται το παρακάτω κείμενο, το οποίο αποτελεί την προσωπική φωνή μιας από εκείνες τις διαφορετικές μαμάδες, οι οποίες αναγκάζονται να υποφέρουν σιωπηλά το μαρτύριό τους, όταν όχι μόνο αντιμετωπίζουν ένα απλό πρόβλημα υγείας που όμως επιφέρει ακόμη και σήμερα ένα τόσο βαρύ στίγμα, όχι μόνο καλούνται να αντιμετωπίσουν ιδιαίτερα στη χώρα μας αμέτρητες παραβιάσεις των δικαιωμάτων τους, αλλά ακόμη και να δεχτούν αδιαμαρτύρητα την αδικία από ένα μέρος του προοδευτικού ιδεολογικά χώρου στην κοινωνία μας, που ελλείψει μιας έγκυρης πληροφόρησης για την πραγματικότητα αναφορικά με τα θέματα ψυχικής υγείας, τις ταυτίζουν με τους δράστες των μαζικών ή κατά συρροήν δολοφονιών, ή ακόμη χειρότερα με τους πιο σκληρούς διώκτες τους, τους οπαδούς της ναζιστικής ευγονικής!

Το άρθρο της γυναίκας αυτής, καταλήγει ως εξής: I realize I’ve been lucky. I’m stable now, thanks to my morning cocktail of meds, each of which is known to decrease libido. It seems ironic, by which I mean it sucks, that I am mentally healthier than I’ve ever been and far less interested in sex, but I’ll take stability and a terrific husband over hypersexuality and depression any day. It’s still difficult to talk about my past; the shame may never completely die. But I hope my story can help other crazy good parents to feel a little less shame themselves...

psycho 9

Θα ήταν λοιπόν ευχής έργον αν μέσα στο νέο έτος η ντροπή που ίσως νιώθει ακόμη και σήμερα η συγκεκριμένη γυναίκα, αλλά και κάθε άλλη γυναίκα που πασχίζει να φτιάξει την οικογένειά της και να αναθρέψει τα παιδιά της, μέσα σε έναν κόσμο που μπορεί να είναι τόσο εχθρικός απέναντί της λόγω ενδεχόμενου ψυχιατρικού στιγματισμού, να καταλήξει μια και καλή εκεί που πρέπει: Στα βιβλία των μεσαιωνολόγων, και μόνο! Για να επιτευχθεί όμως αυτό, θα πρέπει ο αγώνας μας για τα ανθρώπινα δικαιώματα να είναι διαθεματικός και χωρίς καμία απολύτως εξαίρεση:

“Συναντηθήκαμε στη Θεσσαλονίκη, επειδή οι ζωές μας έχουν αξία. Οι φωνές μας έχουν αξία και αποκτούν νόημα, όταν συναντάνε άλλες φωνές. Διεκδικούμε και δημιουργούμε ένα χώρο ασφάλειας για την αξιοπρέπεια και την ποιότητα της ζωής μας μαζί με τους άλλους και όχι ενάντια στους άλλους. Θεωρούμε τους εαυτούς μας κομμάτι ενός ζωντανού κινήματος αλληλεγγύης και αλληλοσεβασμού που έρχεται ως απάντηση στη μονομέρεια των βιολογικών προσεγγίσεων. Είμαστε, λοιπόν, ένα κίνημα πολιτικό αλλά και πολυπολιτισμικό. Η εμπειρία των φωνών δεν είναι προσωπική, αλλά συλλογική υπόθεση: αφορά συγγενείς, φίλους, επαγγελματίες, την κοινωνία ολόκληρη.
(...) Ο αγώνας μας είναι ένας αγώνας για τον αυτοκαθορισμό των ζωών μας. Περπατάμε μαζί στην κρίση, αναζητούμε κοινούς δρόμους ανάρρωσης σε μια Οδύσσεια που το προσωπικό γίνεται συλλογικό και το συλλογικό προσωπικό”.

Αυτό το προσωπικό που γίνεται συλλογικό και φυσικά πολιτικό, σε αντίθεση με τα στενά κι απομονωτικά διαγνωστικά όρια της κυρίαρχης ψυχιατρικής, τονίζει μεταξύ άλλων και ο Jonathan Gadsby στο κείμενό του “Μόνο να συνδέεις!” που μετέφρασε η Κατερίνα Φωστίνη:

“(...) Δεν μπορώ να θεωρήσω τους ανθρώπους «ψυχωσικούς» και να τους κάνω «άλλους». Δεν πρόκειται για μια διαφορά που κάνει διαφορά. Είναι οι άνθρωποι που ακούνε φωνές που μου το έμαθαν αυτό με τις συνδέσεις τους. Μαύροι και λευκοί διαφέρουν κι αυτό μπορεί να το δει κι ένα παιδί. Αυτή η διαφορά μπορεί να περιγραφεί ποικιλοτρόπως, ακόμα και γενετικά, αλλά για το κίνημα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ο πολιτικός λόγος κέρδισε τον βιολογικό και αυτή είναι η αλήθεια εφόσον εμείς την επιλέγουμε”.

psycho 10

Τα παραπάνω, είναι μεταξύ άλλων, μέρος παρουσίασης του τεύχους Νο 3 του σπουδαίου περιοδικού “Τα Τετράδια Ψυχιατρικής” που περιέχει το πρώτο μέρος του αφιερώματος στους ανθρώπους που ακούνε φωνές. Παρ' όλο που δεν ανήκω σε αυτή την κατηγορία ανθρώπων, συμμερίζομαι πλήρως τα παραπάνω. Δεν θα μπορούσα να κάνω διαφορετικά, εφόσον είμαι ταγμένος στον Αγώνα για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Καλά ο "φόβος", αλλά γιατί αυτό το μίσος; Κι αν θέλουμε να οργιστούμε με κάποιον, βεβαίως και να το κάνουμε, αλλά όχι στιγματίζοντας τον πιο αδύναμο γιατί αυτό είναι νοοτροπία μικροαστών: Είναι οι άνθρωποι που δεν έχουν πρόβλημα με τους gay, αλλά επειδή "έτσι γεννήθηκαν", αν όμως είχαν τη δυνατότητα θα τους έριχναν στην πυρά για να απαλλαγούν! Και που φυσικά αποδέχονται πλήρως τον λόγο μίσους ως ελευθερία έκφρασης, αλλά τον αντιρατσιστικό μας λόγο τον βαπτίζουν "χούντα της πολιτικής ορθότητας". Θέλω όμως να κάνω και μία εξομολόγηση: Κι εγώ φοβάμαι, φοβάμαι κυρίως αυτούς τους ανθρώπους, αλλά δεν φταίνε, γιατί δεν ξέρουν. Οποιοσδήποτε όμως άνθρωπος με δημοκρατικό φρόνημα, θα πρέπει να ακούει κριτικά τι έχουν να του πουν οι άλλοι, είτε είναι οι εξουσιαστές του, είτε ακόμα και οι άνθρωποι που "ακούνε φωνές" και θέλουν να τις μοιραστούν μαζί μας χωρίς να τους δούμε ως "περιστατικά" ή επικίνδυνους ανθρώπους, γιατί μόνο αυτό δεν είναι. Μόνο η αμάθεια είναι επικίνδυνη, αυτή να αντιπαλέψουμε κι αν θέλουμε, να οργιστούμε με αυτόν που πραγματικά μας καταπιέζει και που αφαιρεί τα δικαιώματά μας επειδή δήθεν φροντίζει για την ασφάλεια και τη δημόσια τάξη, αυτόν που θα μας έστελνε και μας στο ικρίωμα για να το πετύχει, όπως έγινε άλλοτε με τις δήθεν “Οροθετικές Βόμβες”! Και που εν τέλει, δεν κάνει τίποτε άλλο, από το να μας αποπροσανατολίζει με ένα κάρο μεσαιωνικούς μύθους!

Ακόμη κι αν φοβόμαστε, πράγμα αποδεκτό έως ενός σημείου, δεν είναι δύσκολο να ακούσουμε τα βιώματα των πιο στιγματισμένων ανθρώπων ανάμεσά μας, ή τουλάχιστον να προσπαθήσουμε να μην τους πληγώνουμε επίτηδες, ακόμη κι όταν μας προστατεύει η ανωνυμία ή/και η “μάσκα” που έχουμε επιλέξει σε ένα μέσο κοινωνικής δικτύωσης.

Για το δίκτυο “Ακούγοντας Φωνές” και τη διαδρομή του στη χώρα μας, δείτε εδώ!

Για τη Στρατηγική Επιβίωσης της Αmy: Είμαι ευτυχής που είχα τη δυνατότητα να είμαι στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων, το Σάββατο, 5 Μαρτίου 2016, στη διάρκεια και μετά την παράσταση σε σκηνοθεσία της Βίκυς Αδάμου, με τίτλο: "Στρατηγικές επιβίωσης, μια ιλαροτραγωδία σε 4711 πράξεις", όταν ακολούθησε η συζήτηση με μέλη του δικτύου Hearing Voices Greece.

Απόσπασμα από το σχετικό Δελτίο Τύπου:

Η Στρατηγική Επιβίωσης της Αmy είναι μία και απόλυτη. Θέλει να ζήσει ακόμα και όταν όλα γύρω της μοιάζουν τρομακτικά και αφιλόξενα. Θέλει να συμφιλιωθεί με τις φωνές που κατοικούν μέσα της, να την ακούσουν και να της δώσουν χώρο για να υπάρξει.
Καθημερινά η Αmy -και ο αόρατος θίασος που την ακολουθεί- γίνεται πρωταγωνίστρια σε μιούζικαλ, θρίλερ, κωμειδύλλιο ή τηλεπαιχνίδι. Όποιο και αν είναι το πλαίσιο, εκείνη αγωνίζεται με κάθε μέσο που διαθέτει ακόμα και όταν το μόνο όπλο που της έχει απομείνει είναι η λαβή από το σπαθί της ή μια οδοντόβουρτσα.
Παλεύει απέναντι στην «κανονικότητα» του μέσου όρου, για να γίνει αποδεκτή. Παλεύει να συμφιλιωθεί με τις «φωνές» της, αλλά και να ενταχθεί στον περιβάλλον της. Εκεί, όπου πρέπει να ακούς όσα ακούν και οι υπόλοιποι και όχι όσα ακούς εσύ μέσα στο κεφάλι σου. Οι «φωνές» της πρέπει να σωπάσουν, διότι μόνο αν είσαι η Ζαν ντ’ Αρκ ή ο Ρόμπερτ Σούμαν μένεις στην ιστορία ως κάτι ξεχωριστό, αν είσαι η Amy ή ο Γιάννης μένεις στο περιθώριο...

Ας ακούσουμε λοιπόν τη φωνή της Amy και του Γιάννη, κι ας μην τους στιγματίζουμε γιατί είναι κι αυτοί άνθρωποι, κυκλοφορούν ανάμεσά μας και το δικαίωμά τους στην αξιοπρεπή διαβίωση είναι σπουδαιότερο από τον οποιονδήποτε μεσαιωνικής προέλευσης μύθο, η δε δημόσια τάξη στην πραγματικότητα διασαλεύεται μόνον από αυτούς τους ρατσιστικούς μύθους, καθώς και από τη στέρηση των ατομικών μας ελευθεριών.

........................

Ο Σπύρος Ψ. είναι συγγραφέας.

Μπορείτε να διαβάσετε το θεατρικό έργο του με τίτλο, «Έρ@ς και Ψυχ@, δεν έχουν Φύλο!» στο συλλογικό έργο: Δώδεκα Ερωτικές Διαδρομές. Διαβάστε περισσότερα για τις "12 Ερωτικές Διαδρομές", εδώ:

o δώδεκα-ερωτικές-διαδρομές

o facebook.com/12.erot.diadromes/

Για τη θεατρική πινελιά στις "12 Ερωτικές Διαδρομές",
δείτε εδώ: Έρ@ς και Ψυχ@, δεν έχουν Φύλο!

Όταν ο θεός Έρωτας χτυπήθηκε από τα βέλη του και αγάπησε παράφορα μια θνητή, την Ψυχή ...

Πρώτη δημοσίευση, στο elaliberta.gr/

Μπορείτε να ακολουθήσετε το συγγραφέα στο Twitter, ή να επικοινωνήσετε μαζί του μέσω του λογαριασμού του στο Facebook, ή στην ομάδα του με τίτλο: "Bad Romance, Greece", που διατηρεί σε αυτό το μέσο κοινωνικής δικτύωσης.

Εναλλακτικά, μπορείτε να επισκεφτείτε τη Facebook Page του:
Spyros Philosophe - Σπύρος Ψ. ή το προσωπικό του ιστολόγιο:

spphilosophe.weebly.com

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

ΛΟΓΟΣ

ΥΓΕΙΑ

ΑΓΓΕΛΙΕΣ