Menu
20 / 11 / 2017 - 02:15 am
A Site By Your Side
A+ A A-

gilbert-1

Γράφει η Εύα Κουσιοπούλου

Ένας παροξυσμός αντιθέσεων, ετερόκλητες εικόνες της σύγχρονης πραγματικότητας των Δυτικών κοινωνιών, παρουσιάζονται στα μνημειώδη φρέσκα των Gilbert & George, στα μοναδικά έγχρωμα ή ασπρόμαυρα φωτογραφικά κολάζ, τα οποία διατρέχουν λεξικές παρεμβάσεις-αφορισμοί.

 

Το προκλητικό δίδυμο των δανδήδων «τριγυρίζει» το πλανητικό χωριό, επί δεκαετίες, αφυπνίζοντας συνειδήσεις, ιντριγκάροντας τους κριτικούς τέχνης. Τα έργα τους θίγουν θέματα ταμπού, όπως ο ρατσισμός, οι διακρίσεις κατά των μειονοτήτων, η βία, ο αλκοολισμός και η σεξουαλικότητα. Δε διστάζουν να χρησιμοποιήσουν στα έργα τους λέξεις που θεωρούνται «βρώμικες», εικόνες που θυμίζουν θρησκευτικές αγιογραφίες, ακόμη και περιττώματα.

Το ελληνικό κοινό τους γνώρισε το φθινόπωρο του 2001, με την έκθεσή τους στο «Εργοστάσιο» της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών, στην οδό Πειραιώς, που είχε οργανώσει η Γκαλερί Barnier. Η επίσκεψη στην αθηναϊκή έκθεση ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρουσα εμπειρία, ενώ όσοι είχαν την τύχη να ακούσουν τη σύντομη κατά κύριο λόγο επεξηγηματική ομιλία τους στα εγκαίνια, εντυπωσιάστηκαν με την αμεσότητα του λόγου τους.

gilbert-george

Μια Τέχνη για Όλους

Γνώριμες φιγούρες του East End, όπου ζουν, διαθέτουν μοναδικό στιλ. Ο ένας είναι ψηλός, ξανθός με γυαλιά, ο άλλος κοντός και καστανός. Μένουν στο γνωστό «Banglatown» της εργατικής τάξης, της περιοχής Spitalfields, σε ένα σπίτι του 18ου αιώνα, γεμάτο αντίκες, βιβλία και έργα ζωγραφικής. Εκεί φυλάσσουν τις συλλογές τους με σπάνια βιβλία και εκδόσεις του 19ου αιώνα για το σεξ, με βικτωριανά βάζα και έργα της εποχής των συμβολιστών, αλλά και με απαγορευτικές πινακίδες!

Οι μορφές τους συχνά πρωταγωνιστούν στα έργα τους. Προτείνουν μία τέχνη για όλους, πιστεύουν ότι η τέχνη μπορεί να υπάρξει παντού.

Η ισότιμη, αρμονική σχέση των δύο καλλιτεχνών βρίσκεται στην «καρδιά» των έργων τους. Κάνοντας τέχνη για τον καθένα, αποδεικνύουν ότι «η ζωή είναι τέχνη και ότι η τέχνη πρέπει να αντλεί τη θεματολογία της από τη ζωή».

Οι ριζοσπαστικές performances τους, γνωστές ως «ζωντανά γλυπτά» προκαλούν ποικίλες αντιδράσεις τη δεκαετία του 1970. Το πρώτο «ζωντανό γλυπτό», με τον τίτλο «Το Γλυπτό που Τραγουδά» βασίστηκε στην αναβίωση του βρετανικού Μusic Ηall του μεσοπολέμου και παρουσιάστηκε στο Saint Martin's School of Art, όπου γνωρίστηκαν το 1967. Οι δύο νεαροί καλλιτέχνες βαμμένοι από την κορυφή ως τα νύχια με χρυσή μεταλλική μπογιά, στέκονταν όρθιοι για ώρες επάνω σε ένα τραπέζι και μιμούνταν μία ηχογράφηση του «Underneath the Arches» των Flanagan και Allen.

gilbert-georgecunt

Η συνάντησή τους έμελλε να είναι καθοριστική. Είναι η εποχή του μινιμαλισμού και της ελιτίστικης εννοιολογικής τέχνης και το τρομερό δίδυμο αποφασίζει να πάει κόντρα στο ρεύμα. H ιστορική performance του 1969 με τον τίτλο «Τhe Meal» είχε ως πρωταγωνιστές το ζωγράφο David Hockney και το σερβιτόρο της βασίλισσας Μαργαρίτας.

Οι performances τους ενεργοποιούν συναισθήματα, τα οποία η τέχνη της αφαίρεσης αφήνει ανέγγιχτα. Αποφοιτούν από το κολέγιο, αλλά δεν έχουν στούντιο για να δουλέψουν. Η ανάγκη τους να επικοινωνήσουν με το κοινό τους κάνει να ταχυδρομούν έργα-γλυπτά. Δηλώνουν για εκείνη την εποχή «δεν είχαμε γκαλερί, μόνο τους εαυτούς μας!».

gilbertandgeorge 335pxl

Μετατοπίζοντας τα Όρια

Ο Gilbert Proesch γεννήθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου του 1943 στους Δολομίτες της Βόρειας Ιταλίας. Εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο μετά τις σπουδές του στο Μόναχο, στην Ακαδημία του Κunst, γνωρίζοντας λιγοστά αγγλικά.

Ο George Passmore γεννήθηκε στις 8 Ιανουαρίου του 1942 στο Ντέβον της Βρετανίας. Η οικογένειά του ζούσε στα όρια της επιβίωσης –ο ίδιος συνηθίζει να λέει πως δεν είχαν καν τουαλέτα στο σπίτι– όμως το πείσμα και το ταλέντο του τον έκαναν να σπουδάσει πρώτα στο Dartington Hall College of Art και στη συνέχεια στο Oxford School of Art.

Η αισθητική και κάθε εμφάνισή τους αποτελεί από τη δεκαετία του 1960 μέχρι και σήμερα «fashion statement». Αν και τα πρώιμα έργα τους είναι κατά κύριο λόγο τα «ζωντανά γλυπτά», πολύ σύντομα αναζητούν και άλλους τρόπους έκφρασης. Αναζητούν τρόπους να κάνουν το θεατή να αντιδράσει, τον εκπαιδεύουν να είναι ανεκτικός απέναντι σε κάθε τι το διαφορετικό. Πειραματίζονται με το βίντεο, τη φωτογραφία, τη ζωγραφική για να καταλήξουν στα έγχρωμα ή ασπρόμαυρα φωτογραφικά κολάζ που τους έκαναν διάσημους. Από τα πιο χαρακτηριστικά δείγματα της τέχνης τους είναι οι «Cosmological Pictures», οι οποίες παρουσιάστηκαν σε διάστημα δύο ετών, από το 1991 έως το 1993, σε δέκα διαφορετικά ευρωπαϊκά μουσεία, αλλά και οι «New Democratic Pictures» του 1992.

Ανθρωπιστές, ιδιόρρυθμοι κοσμοπολίτες και ιδεαλιστές οι G & G διαμορφώνουν τα δεδομένα της σύγχρονης τέχνης, μετατοπίζοντας τα όρια όσων θεωρούνται για τους τεχνοκριτικούς αυτονόητα.

baron gilbert3

Μεταμοντέρνοι Χίπηδες ή Καλλιτεχνικοί Φασίστες;

Σήμερα πλέον, προτιμούν να μοιάζουν με «ένα ζευγάρι ηλικιωμένων θείων μέσα σε αυστηρά, συντηρητικά, αλλά πάντα κομψά κοστούμια», τα χρόνια ωστόσο, κατά τα οποία είχαν κατηγορηθεί για... φασισμό δεν είναι πολύ μακρινά.

Τους κατηγόρησαν ως φασίστες, εξαιτίας των πανομοιότυπων κοστουμιών τους, που αποτελούν πλέον για αυτούς κάτι σαν στολή εργασίας που καταργεί κάθε ιδιαιτερότητα, αλλά και λόγω των φιλμ που κινηματογραφούσαν στο East End μεταμφιεσμένοι σε ρομπότ.

Διαλέγοντας όμως να ζουν στην πιο πολύχρωμη και πολυσυλλεκτική γωνιά της βρετανικής πρωτεύουσας, δωρίζοντας συχνά τα έσοδα των εκθέσεών τους σε ιδρύματα, δείχνοντας ενεργό ενδιαφέρον για τα κοινά μοιάζουν περισσότερο με... χίπηδες παρά με φασίστες! Όσο για αυτούς που ασχολούνται με την ιδιωτική τους ζωή επιμένοντας να τους αναφέρουν ως gay ζευγάρι, οι Gilbert & Geοrge τους αποστομώνουν δημιουργώντας και μιλώντας μόνο για την κοινή τους καλλιτεχνική ζωή.

gil-geo

Στη Biennale της Βενετίας οι G&G εκπροσωπούν τη Βρετανία. Έχουν προηγηθεί δεκάδες εκθέσεις στη Βρετανία, τη Γερμανία, την Πορτογαλία, τη Γαλλία, την Ολλανδία, τη Ρωσία, τη χώρα μας και τη μητρόπολη της σύγχρονης τέχνης, τη Νέα Υόρκη.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον όμως παρουσιάζει και το «Μανιφέστο», στο οποίο οι ίδιοι εξηγούν «τι σημαίνει η τέχνη τους». Σημειώνουν λοιπόν ότι επιθυμούν η τέχνη τους να μιλά εκτός των ορίων της γνώσης, να επικοινωνεί άμεσα με τους Ανθρώπους για τη Ζωή και όχι για τις γνώσεις τους γύρω από την τέχνη. Ο εικοστός αιώνας, γράφουν, κουβαλά την κατάρα μιας τέχνης που δεν μπορεί να γίνει κατανοητή. Οι καλλιτέχνες αντιπροσωπεύουν τους εαυτούς τους και τους λίγους και εκλεκτούς, γελώντας εις βάρος του «συνηθισμένου» θεατή. Θεωρούμε, καταλήγουν, ότι η σκοτεινή, δυσνόητη, πολύπλοκη τέχνη, η εμμονή της φόρμας είναι μία παρακμάζουσα και σκληρή άρνηση της ανθρώπινης ζωής.

Φέρνοντας στο φως τις πιο σκοτεινές πλευρές της ανθρώπινης φύσης, παίζοντας με το φόβο, τις αδυναμίες, αλλά και το ψυχολογικό πόνο διασκεδάζουν και τις τελευταίες μας αμφιβολίες για την καλλιτεχνική τους ευφυΐα. Άλλωστε όπως γράφει το μπλουζάκι που μου θυμίζει την έκθεσή τους «οι άλλοι πρέπει να αλλάξουν, όχι εμείς!».

Πηγή: https://zenithmag.wordpress.com

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

ΛΟΓΟΣ

ΥΓΕΙΑ

ΑΓΓΕΛΙΕΣ