Menu
22 / 06 / 2018 - 12:34 am
A Site By Your Side
A+ A A-

child survivors1

Το άρθρο αυτό, γράφτηκε με αφορμή την επικείμενη Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος (27 - 01 - 2017)

Του Σπύρου Πετρίτη *

 

Che fece .... il gran rifiuto

Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα
που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Όχι
να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος τόχει
έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα

πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του.
Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει. Αν ρωτιούνταν πάλι,
όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει
εκείνο τ’ όχι –το σωστό– εις όλην την ζωή του.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1901)

Από πολύ μικρός, πάντα διαφωνούσα με την αγαπημένη μου μανούλα. Επίσης πάντα τη ρωτούσα: Γιατί; Ε, αυτό το "γιατί", πάντα τη δυσκόλευε και όταν τσακωνόμασταν, κατέληγε στο ότι είμαι ένα "πνεύμα αντιλογίας": Τολμώ να πω ότι αυτό για μένα είναι η "διαλεκτική"! Όταν λοιπόν, ως θεατρολόγος, κι εκπαιδευτικός, ήρθα σε επαφή με το ενιαίο θεατρικό δίπτυχο "Αυτός που λέει Ναι. Αυτός που λέει Όχι" του Μπέρτολτ Μπρεχτ, πολλές σκέψεις με πλημμύρισαν, καθώς και συναισθήματα δικαίωσης! Κατάλαβα γιατί θεωρούσα -και είχα δίκιο- ότι η απαίτηση της αποδοχής της εξουσίας/αυθεντίας ενός δασκάλου, από τους μαθητές του, δεν είναι παρά μια φασίζουσα αντίληψη, καθώς και ότι οι πρακτικές αναγκαστικής πειθάρχησης των μαθητών, ιδιαίτερα όταν ενδύονται το μανδύα της "επιστήμης" και της απόδοσης παιδοψυχιατρικών διαγνώσεων σε όλους τους μαθητές που τυχαίνει να έχουν περισσότερες απαιτήσεις ή να ασφυκτιούν στο σύνηθες σχολικό πλαίσιο, δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από τη βέργα του παρελθόντος, πολλώ δε μάλλον από τη "μαύρη παιδαγωγική" (πχ τα διάφορα φόβητρα και τις συνεχείς απειλές, ή τα παραμύθια που επινόησε ο γιατρός Heinrich Hoffmann στα μέσα του 19ου αιώνα), ίσως ακόμη και την ευγονική του αρχίατρου του Άουσβιτς, Γιόζεφ Μένκελε: Η αλήθεια είναι ότι τα παιδιά ήταν ιδιαίτερα ευάλωτα στη ναζιστική περίοδο. Λίγες μέρες πριν από την Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος (27 - 01 - 2017), αξίζει να μην ξεχάσουμε αυτά τα παιδιά, που στοχοποιήθηκαν χωρίς κανένα έλεος, κι ακόμη χειρότερα από τα σημερινά προσφυγόπουλα - Ίσως το μοναδικό ανάλογο να είναι η μαζική δολοφονία των άμαχων Έφηβων μουσουλμάνων της Βοσνίας, ένα έγκλημα πολέμου που διαπράχθηκε με τη συμβολή των ταγμάτων εφόδου της Χρυσής Αυγής κατά τη διάρκεια του πρόσφατου πολέμου στην πρώην Γιουγκοσλαβία, χωρίς φυσικά ποτέ να δικαστεί κανένα από τα μέλη της “Ελληνικής Εθελοντικής Φρουράς”, που μέσα σε ένα βράδυ από πολίτες έγιναν οπλίτες, για να υπηρετήσουν τη “λευκή φυλή και την Ορθοδοξία ενάντια σε Τούρκους και Εβραίους”, και για το οποίο μπορείτε να δείτε περισσότερα εδώ, κι εδώ.

child survivors2

Το σύντομο αυτό άρθρο, αφιερώνεται λοιπόν στη μνήμη των παιδιών που έζησαν τη φρίκη των κρεματορίων του Γ' Ράιχ, με αφορμή την επικείμενη σχετική ημέρα μνήμης: Όπως μας εξηγεί ο ερευνητής Λεόν Σαλτιέλ, δεν πρόκειται για καμία "γιορτή", καθώς "η μετάφραση του «Memorials» σε «γιορτές» είναι λανθασμένη. Είναι περισσότερο «ημέρα μνήμης» και όχι γιορτή. Αντίστοιχα, είναι ημέρα μνήμης της Αρμενικής γενοκτονίας και όχι εορτασμός της μέρας αυτής". Βέβαια, το αν και κατά πόσο γιορτάζει κανείς ένα ιστορικό γεγονός είναι απότοκο της ιδεολογίας του. Η καθιέρωση όμως της παγκόσμιας αυτής ημέρας από τον ΟΗΕ ήταν μια σαφής απάντηση σε όσους αρνούνται η υποτονίζουν τη σημασία της ημέρας αυτής για το παρόν και το μέλλον της ανθρωπότητας, όπως φαίνεται και από τη δήλωση του τότε προέδρου του ΟΗΕ, Κόφι Ανάν, ο οποίος μεταξύ άλλων αποδέχτηκε την αδυναμία της διεθνούς κοινότητας να υπερασπιστεί επαρκώς τα ανθρώπινα δικαιώματα μετά τη λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

"Διεθνής Ημέρα Μνήμης των Θυμάτων του Ολοκαυτώματος - Μήνυμα του Κόφι Ανάν, έβδομου γενικού γραμματέα του Ο.Η.Ε. από το 1997 μέχρι το 2006.
Σήμερα, για πρώτη φορά, τα Ηνωμένα Έθνη τηρούν αυτό που από τώρα και στο εξής θα είναι μία Διεθνής Ημέρα του ΟΗΕ: Τη Διεθνή Ημέρα Μνήμης των Θυμάτων του Ολοκαυτώματος.

Η τραγωδία του Ολοκαυτώματος δεν μπορεί να ξεγραφτεί. Πρέπει να τη θυμόμαστε με ντροπή και φρίκη, όσο υπάρχει ανθρώπινη μνήμη.
Μόνο κρατώντας τη μνήμη μας ζωντανή θα μπορέσουμε να αποτίσουμε τον δέοντα φόρο τιμής στα θύματα. Εκατομμύρια αθώοι Εβραίοι αλλά και μέλη άλλων μειονοτήτων σφαγιάστηκαν με τον πιο βάρβαρο τρόπο που κάποιος θα μπορούσε να διανοηθεί.

Δεν πρέπει ποτέ να λησμονήσουμε εκείνους τους άνδρες, τις γυναίκες και τα παιδιά, το μαρτύριό τους.
Διατηρώντας τη μνήμη ζωντανή, αποδοκιμάζουμε εκείνους που ισχυρίζονται ότι το Ολοκαύτωμα δεν συνέβη ποτέ ή ότι έχει μεγαλοποιηθεί.
Η άρνηση του Ολοκαυτώματος είναι έργο μισαλλόδοξων. Οφείλουμε να απορρίπτουμε τους ψευδείς ισχυρισμούς τους, από οποιονδήποτε και οποτεδήποτε αυτοί ακούγονται.
Η διατήρηση της μνήμης αποτελεί επίσης ασπίδα προστασίας για το μέλλον. Η άβυσσος των ναζιστικών στρατοπέδων θανάτου ξεκίνησε με το μίσος, την προκατάληψη και τον αντισημιτισμό, γεγονός που μας υπενθυμίζει ότι πρέπει να είμαστε πάντα σε επαγρύπνηση για νέα προειδοποιητικά σημάδια.

Καθώς το Ολοκαύτωμα απομακρύνεται στο χρόνο και ο αριθμός των επιζώντων λιγοστεύει, επαφίεται σε εμάς -τη σημερινή γενιά- να κρατήσουμε τη δάδα της μνήμης αναμμένη, να κρατήσουμε ψηλά τον αγώνα για ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Τα Ηνωμένα Έθνη ιδρύθηκαν ως μια αντίδραση στη φρίκη του Δεύτερου Παγκόσμιου Πόλεμου. Εν τούτοις, η διεθνής κοινότητα, πάρα πολύ συχνά απέτυχε να ορθώσει το ανάστημά της μπροστά σε μαζικές ωμότητες. Τα τελευταία χρόνια, έχουμε κάνει σημαντικά βήματα προς τη βελτίωση αυτής της προϊστορίας, όπως με την ίδρυση του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου και τη συμφωνία για την Συλλογική Ευθύνη Προστασίας.

Το θέμα της σημερινής Διεθνούς Ημέρας Μνήμης, είναι «Η Μνήμη και το Μετά». Με αυτό το πνεύμα, ας καταβάλουμε ακόμα μεγαλύτερες προσπάθειες για να αποτρέψουμε στο μέλλον γενοκτονίες και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας".

Για περισσότερες πληροφορίες πατήστε εδώ: www.unric.org

child survivors3

Το κείμενο που παρατίθεται παρακάτω, είναι λοιπόν του καθηγητή Θεόδωρου Γραμματά και αναφέρεται ως εισαγωγή εδώ, μαζί με το ποίημα του Κωνσταντίνου Καβάφη: "Θεματικός πυρήνας στο ενιαίο θεατρικό δίπτυχο Αυτός που λέει Ναι. Αυτός που λέει Όχι του Bertolt Brecht είναι η καταφατική ή η αποφατική απάντηση του δρώντος υποκειμένου στις απαιτήσεις της κοινότητας που τον περιβάλλει, απάντηση που ισοδυναμεί με αποδοχή του θανάτου στην πρώτη περίπτωση και με υπεράσπιση της ζωής του στη δεύτερη. Ως διακείμενο, ο συγγραφέας χρησιμοποιεί το γιαπωνέζικο έργο Taniko του συγγραφέα Zenchiku, του 15ου αιώνα, το οποίο ανασυνθέτει δραματουργικά, αποσκοπώντας να απευθυνθεί στην κριτική συνείδηση των νέων του 1930 στη Γερμανία και εγγράφοντας κατά συνέπεια το μεσαιωνικό θρησκευτικό μύθο στη διαλεκτική συλλογιστική του μαρξισμού και στην ιστορική προοπτική της εποχής του.

Στη διαδικασία αναμόρφωσης της ανθρώπινης σκέψης και επανοικοδόμησης της κοινωνίας, η ριζική αναμόρφωση του θεάτρου προβάλλει ως αίτημα κεφαλαιώδες για τον Μπρεχτ. Η ιδεολογική αφετηρία της θεατρικής του δημιουργίας και έρευνας εντοπίζεται στην άποψη που αναλύεται από τον Λένιν στην ομιλία του στο 3ο Πανρωσικό Συνέδριο της Κομμουνιστικής Ένωσης Νεολαίας της Ρωσίας (2 Οκτώβρη 1920), αναφορικά με τη σημασία της κατάλληλης διαπαιδαγώγησης των νέων. Κατά τον Λένιν, οι νεότερες γενιές οφείλουν να υιοθετήσουν τον κομμουνισμό μέσα από διαδικασίες μάθησης, δίχως η τελευταία να ταυτίζεται με γνώσεις που εκτίθενται στα φυλλάδια, βιβλία και εγχειρίδια του κομμουνισμού. Αντί γι’ αυτό, απαιτείται ο επαναπροσδιορισμός και η μεθοδική οργάνωση της εκπαίδευσης των νέων, στο δρόμο για τη διαμόρφωση των κομμουνιστικών γενεών του μέλλοντος".

Περισσότερα σχετικά με αυτό το θέμα, στο σχετικό άρθρο του καθηγητή Θεόδωρου Γραμματά!

child survivors5

Και η δική μου υποσημείωση:

Δεν είναι δύσκολο, φρονώ, να καταλάβει κανείς ότι σε μια εποχή τόσο κατοπινή, όταν έχουν αναδειχτεί ακόμη και στον χώρο της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, αναρίθμητα συστήματα καταπιέσεων πέραν της ταξικής, μεταξύ αυτών και η έμφυλη καταπίεση με τη διαθεματική της έννοια, θα πρέπει ίσως να πούμε πολύ περισσότερα ΟΧΙ, ακόμη και σε συστήματα που σημαίνουν καταπίεση για τους άλλους, αλλά προνόμια για εμάς! Και θα πρέπει αυτό να διδάξουμε και στους μαθητές μας! Αλλά πώς θα το κάνουμε εάν δεν ξεκινήσουμε από τον εαυτό μας, υϊοθετώντας την αντιεξουσιαστική κατεύθυνση στο έργο μας, παρ' όλο που κάτι τέτοιο μπορεί να σημαίνει να αντιμετωπίσουμε τις ανασφάλειές μας, να δουλέψουμε με αυτές με κάθε δυνατό τρόπο, να εγκαταλείψουμε τον άμβωνα και το βάθρο και να αποδεχτούμε εν τέλει ότι η παιδαγωγική σχέση είναι αμφίδρομη, ότι κάτι έχουμε να μάθουμε κι εμείς από τους μαθητές μας και ότι, δεν βαριέσαι, και να αμφισβητήσουν το κύρος μας, τι θα πάθουμε; Αρκεί να γελάσουμε, να τσαλακώσουμε την εικόνα μας, και τότε πάντα κάτι "μαγικό" συμβαίνει! Αν πάλι φωνάξουμε, μπορούμε να πούμε απλά και ανθρώπινα: "Συγγνώμη, δεν έπρεπε να σου φωνάξω. Εσύ όμως με προσέβαλες. Είναι ωραίο να προσβάλλεις τους ανθρώπους που εκείνοι σου ζητούν συγγνώμη, όταν σε προσβάλλουν;" Αυτό δεν είναι και η "βιωματική μάθηση";

Όσο κι αν μας αμφισβητεί ένα παιδί, θα πρέπει να ξέρουμε ότι ο τρόπος διδασκαλίας μας είναι πολύ πιο ισχυρό παιδαγωγικό μέσο από τις ηθικοπλαστικές κοινοτοπίες, που είθισται να λένε όσοι δάσκαλοι είναι του: "Δάσκαλε που δίδασκες...". Και όσο για τη διαλεκτική μέθοδο του Μπρεχτ, ο Μπρεχτ σε όλο του το έργο, ήθελε να αναμορφώσει την κοινωνία με τον ίδιο ακριβώς τρόπο: Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι το 1933, με την άνοδο του ναζισμού στη Γερμανία, ο Μπρεχτ αυτοεξορίστηκε μέχρι το έτος 1948, αλλά και στις ΗΠΑ, όπου έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του, δέχθηκε έντονες διώξεις από το Μακαρθικό καθεστώς, ενώ παράλληλα η έρευνα έχει δείξει ότι οι ανακρίσεις που έγιναν αυτή την περίοδο στις ΗΠΑ, δεν είχαν τίποτα να ζηλέψουν από τις δίκες των μαγισσών του Σάλεμ της Μασαχουσέττης μερικούς αιώνες νωρίτερα. Όπως λοιπόν προκύπτει από τη μελέτη των πρακτικών αυτών των δύο διαδικασιών, δεν είχε καθόλου άδικο ο Άρθουρ Μίλερ, που έκανε αυτό τον παραλληλισμό στο θεατρικό του έργο: The Crucible (1953), καθώς οι δίκες στο Σάλεμ ήταν η πρόβα τζενεράλε για τη μετέπειτα κατατρομοκράτηση και τη στέρηση των ατομικών ελευθεριών των Αμερικανών πολιτών (και προφανώς πλέον, όχι μόνον αυτών), ενώ συνάμα ακόμη και η ομοφυλοφιλία στη μακαρθική περίοδο κατέστη συνώνυμη της πιθανολογούμενης κομμουνιστικής προδοσίας.

child survivors6

Ποια περαιτέρω σχέση όμως μπορεί να έχει ο μαρξιστής Μπρεχτ με το σύγχρονο διαθεματικό φεμινισμό αλλά και με τη βιοπολιτική;

Στον "Κύκλο με την Κιμωλία", η Γκρούσα είναι μια πτωχή μεν, αλλά και θετή μάνα. Οι δήθεν βιολογικοί νόμοι που χρησιμοποιούνται στο δικαστήριο για να της πάρουν το παιδί που μεγάλωσε (η "άγρια τίγρις", ως μάνα), δεν έχουν κανέναν άλλο στόχο παρά μόνο την έμφυλη καταπίεση και την επιβολή του φασισμού. Οι τίτλοι των εφημερίδων που βγαίνουν σήμερα για τους "Ρομά που κλέβουνε παιδιά", δεν απηχούν μόνο το παραδοσιακό μίσος των ακροδεξιών συμπολιτών μας για τους Ρομά, που είχαν από το μεσαίωνα μέχρι και το Ολοκαύτωμα παράλληλη πορεία με τους Εβραίους σε όλη την Ευρώπη, καθώς ακόμη και τα κατ' ευφημισμόν προγράμματα "Ένταξής" τους συχνά αποσκοπούν σήμερα στην εξάλειψη της πολιτισμικής τους διαφορετικότητας. Όταν όμως αναπαράγουμε ειδικότερα το ως άνω ρατσιστικό στερεότυπο, στην ουσία ασκούμε έμμεσα, και συχνά χωρίς καμία επίγνωση αυτής της συμπαραδήλωσης, ένα πολύ βαθύτερα ναζιστικό κήρυγμα: Προβάλλοντας τους βιολογικούς νόμους περί μητρότητας εγκληματούμε κατά χιλιάδων παιδιών που είναι θετά ή μεγαλώνουν σε ιδρύματα, αλλά και ασκούμε κήρυγμα απολογητικό της ναζιστικής ευγονικής, αναπόσπαστο μέρος της οποίας ήταν τα παιδιά του Χίτλερ: Το πρόγραμμα "Πηγή Ζωής", που σκοπό είχε τη διαιώνιση της Αρίας φυλής, παράλληλα με την εξόντωση των "Άλλων".

Και δεν ξέρω καν αν και κατά πόσο είναι λογικό οι Ρομά να έχουν μια τέτοια συνήθεια, όταν είναι γνωστό τοις πάσι ότι τηρούν και οι ίδιοι αυστηρά τους "βιολογικούς" νόμους: Για αυτό και ο γάμος μιας γυναίκας Ρομά με έναν "μπαλαμό" είναι κάτι σχεδόν απαγορευμένο για την ακραία περιθωριοποιημένη κοινότητά τους. Πώς λοιπόν είναι δυνατό να "κλέβουν" τα παιδιά των άλλων; Ένας ακόμη μύθος όμως είναι ότι τα παιδιά που μεγαλώνουν στα ιδρύματα αποκτούν προβλήματα φύσει και όχι λόγω κοινωνικού στιγματισμού, καθώς είναι επίσης γνωστό ότι στα Κιμπούτς του Ισραήλ, πχ, από τη σύστασή τους στα χρόνια πριν από την εγκαθίδρυση του σιωνιστικού αυτού κράτους έως τα μέσα της δεκαετίας του 1970, τα παιδιά ανατρέφονταν σε κοινόβια/ιδρύματα με παιδαγωγούς και τα επισκέπτονταν οι γονείς τους λίγες ώρες το απόγευμα, πρακτική που επικρίθηκε αργότερα, αλλά ασφαλώς όχι λόγω της "φύσης", παρά αντίθετα λόγω της υϊοθέτησης του καπιταλιστικού ιδεώδους, πράγμα που οδήγησε στην εγκατάλειψη των παραδοσιακών σιωνιστικών ιδανικών και του μαρξιστικού αξιώματος: "Από τον καθένα σύμφωνα με την ικανότητά του, προς τον καθένα ανάλογα με την ανάγκη του" - Βέβαια, προς γενικότερη έκπληξη, τα Κιμπούτς σήμερα βρίσκονται στο κατώφλι μιας περιόδου δεύτερης ακμής βάσει μιάς αστικοποιημένης μορφής του σοσιαλισμού.

child survivors7

Kibbutz children

Κλείνοντας, θα ήθελα να θυμηθούμε τη μεγάλη Έλλη Λαμπέτη, μάνα διαχρονικά διαπομπευμένη από τα κυρίαρχα αστικά μέσα, από την εποχή της εμπλοκής του ονόματός της στο σκάνδαλο της "Βίλας των Οργίων", μέχρι κι εκείνη της προβολής του σίριαλ για τη ζωή της, όταν δηλαδή η κα Τατιάνα Στεφανίδου και ο κος Χαρδαβέλλας έκριναν σκόπιμο να ανασύρουν αυτό το σκάνδαλο από τις πιο “σκοτεινές” σελίδες της ιστορίας του νεολληνικού κράτους, διασύροντας τη μνήμη μιάς νεκρής γυναίκας η οποία έχασε τη μάχη με τον καρκίνο αφού βέβαια είχε χάσει και εκείνη που έκανε για να κρατήσει την ψυχοκόρη της, παρά την κατασυκοφάντησή της από τον τύπο της εποχής αλλά και από τον αρμόδιο λειτουργό της Δικαιοσύνης. Οι άνθρωποι όπως η κυρία Στεφανίδου, η οποία ασφαλώς και στοχοποιήθηκε άδικα τις τελευταίες μέρες, θα πρέπει να καταλάβουν πρώτα από όλα ότι η φασιστική βία δεν είναι πάντα και μόνο τα πογκρόμ της Χρυσής Αυγής και ότι η εκλογική άνοδος του νεοναζιστικού αυτού μορφώματος οφείλεται κατά κύριο λόγο στην παιδεία που έχουν οι ίδιοι προσφέρει στο λαό, και μάλιστα μέσα από μια ζώνη μεγάλης τηλεθέασης και πολιτικής επιρροής. Όποιος σπέρνει ανέμους, θερίζει θύελλες, όποιος δεν διστάζει να φιλοξενήσει στην εκπομπή του ανθρώπους που κάνουν slut-shaming σε μια νεκρή και αδικημένη μάνα, θα πρέπει να είναι έτοιμος για παν ενδεχόμενο.

Και όπως είχε υπονοήσει και ο Μάρτιν Νίμελερ, ο Γερμανός πάστορας, με την πολιτική δήλωση που έτυχε απίστευτων διαστρεβλώσεων: Δεν χρειάζεται να έρθουν, πρώτα για σένα, για να διαμαρτυρηθείς κατά του φασισμού!

Αντι επιλόγου, η Έλλη Λαμπέτη διαβάζει τον κύκλο με την κιμωλία του Μπρεχτ:

"Το κάθε τι πρέπει να ανήκει σ΄ εκείνον που είναι άξιος, τα παιδιά σε κείνους που με αγάπη και φροντίδα τα ανατρέφουν, τα αμάξια στους καλούς τους αμαξάδες, τα χωράφια στους καλούς τους γεωργούς που μέρα νύχτα με ιδρώτα και με μόχθο πασχίζουνε να δώσουνε γλυκούς καρπούς".

- Όσο για την ημέρα μνήμης, καλό θα ήταν να σπάσει επιτέλους αυτό το ταμπού στα σχολεία μας: Στο πλαίσιο της Εθνικής Ημέρας Μνήμης για το Ολοκαύτωμα των Ελλήνων Εβραίων, που σύμφωνα με απόφαση της Βουλής των Ελλήνων, έχει οριστεί να είναι η 27η Ιανουαρίου κάθε έτους, το Εβραϊκό Μουσείο της Ελλάδος προσκαλεί τους εκπαιδευτικούς να συμμετέχουν σε ένα πλήθος εκπαιδευτικών προγραμμάτων για τα σχολεία, που θα πραγματοποιούνται στο χώρο του, καθημερινά και χωρίς καμία χρέωση. Και θα ήταν ένα μεγάλο ατόπημα εάν σήμερα δεν κήρυσσε το αρμόδιο Υπουργείο με σχετική εγκύκλιο για τα σχολεία μας αυτή την ημέρα ως μέρα εκπαιδευτικών δράσεων με αποκλειστικό θέμα αυτή την ημέρα μνήμης. Όπως αναφέρει ο ομότιμος καθηγητής της παιδαγωγικής του ΑΠΘ, Γιώργος Τσιάκαλος, η γνώση είναι το καλύτερο αντίδοτο στον ρατσισμό. Εάν όμως δεν φροντίσουμε για την εκ βάθρων αλλαγή στα σχολεία μας, η οποιαδήποτε δήλωση πολιτικής καταδίκης του φασισμού δεν θα έχει κανένα αποτέλεσμα: Ο λεγόμενος αντιρατσιστικός νόμος μεταξύ άλλων εμπεδώνει συν τω χρόνω την αντιρατσιστική συνείδηση στους πολίτες, αλλά οι στάσεις ζωής που μαθαίνουμε στο σχολείο και την οικογένεια έως και την ενηλικίωσή μας δύσκολα ανατρέπονται στον ενήλικο βίο.

Αξίζει άλλωστε να υπενθυμίσουμε ότι αρκετούς αιώνες πριν από το Ολοκαύτωμα, αναρίθμητοι Εβραίοι σε όλη την Ευρώπη εκτελέστηκαν γιατί θεωρήθηκαν ως υπεύθυνοι για την πανώλη. Η πραγματικότητα όμως είναι ότι υπεύθυνη ήταν η πρόληψη για τις μαύρες γάτες, ως διαβολικά όντα, γεγονός που οδήγησε στον αφανισμό τους και συνεπώς στην επιδημία της πανώλης. Στο βιβλίο η Tελευταία μαύρη γάτα, ένα μυθιστόρημα-παραβολή για μικρούς και μεγάλους, από τον Ευγένιο Τριβιζά, χρησιμοποιείται το παράδειγμα αυτής της μεσαιωνικής δεισιδαιμονίας με σκοπό να καταγγελθεί η βιοπολιτική που χρησιμοποιεί το ρατσισμό και την ξενοφοβία.

Αξιοσημείωτο: Διακινήθηκε, τελικά, στα σχολεία μας σχετική εγκύκλιος του Υπουργείου Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων. Σύμφωνα με αυτήν, καλούνται οι Σχολικές μονάδες, να αφιερώσουν, την Παρασκευή 27 Ιανουαρίου, δυο διδακτικές ώρες σε εκδηλώσεις και εκπαιδευτικές δραστηριότητες για την Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος. Η πρωτοβουλία αυτή αξίζει να τύχει της απολύτου αποδοχής της εκπαιδευτικής κοινότητας, ιδιαίτερα σήμερα που με το πρόσχημα της δήθεν υγειονομικής απειλής αμφισβητείται το δικαίωμα της πρόσβασης στο μορφωτικό αγαθό για τα σημερινά προσφυγόπουλα ή ακόμα και για τα παιδιά των Ρομά συμπολιτών μας.

Τη σχετική εγκύκλιο του αρμόδιου Υπουργείου, μπορείτε να τη δείτε, μαζί με τις απαραίτητες διευκρινίσεις, σε αυτό τον σύνδεσμο:

https://www.minedu.gov.gr/

Για περισσότερες πληροφορίες και δηλώσεις συμμετοχής στα προγράμματα του Εβραϊκού Μουσείου: http://www.jewishmuseum.gr/

child survivors8

- Σχετικά με τους "Λίθους Μνήμης" στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης:
"Πρόκειται για Λίθους της αλήθειας, δηλαδή της μη λήθης".

Εσδρά Πίτσων, Αβραάμ Σουχάμι, Ελιάου Κατάν Μάϊρ, Μωύς Μόλχο και Χάιμ Μπενσοάν. Αυτά είναι τα ονόματα των πέντε Εβραίων λιμενεργατών της Θεσσαλονίκης, τα οποία αναγράφονται πλέον σε "Λίθους Μνήμης" στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης. Έτσι, οι περαστικοί βλέπουν χαραγμένα τα ονόματα πέντε λιμενεργατών που εκτοπίστηκαν και εξοντώθηκαν στο Άουσβιτς.

* Ο Σπύρος Πετρίτης είναι θεατρολόγος, καθώς επίσης διαδικτυακός ακτιβιστής, ενώ παράλληλα διδάσκει το μάθημα της Θεατρικής Αγωγής στη δημόσια Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση, ως αναπληρωτής εκπαιδευτικός μέσω ΕΣΠΑ.

Περισσότερα στο προσωπικό ιστολόγιό του: http://loving2write, καθώς και στη σελίδα του στο Facebook

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

ΛΟΓΟΣ

ΥΓΕΙΑ

ΑΓΓΕΛΙΕΣ