Menu
25 / 09 / 2018 - 10:17 pm
A Site By Your Side
A+ A A-

ken moody 2

Ο Moody συνεργάστηκε με τον φημισμένο φωτογράφο κατά τη διάρκεια τριών ετών στη δεκαετία του '80 δημιουργώντας μερικές από τις πιο χαρακτηριστικές του εικόνες.

Τις αναγνωρίζετε, αποτελούν μέρος των κοινών μας πολιτιστικών μνημών. Η εικόνα που έχει τα μάτια κλειστά σα μια μάσκα θανάτου, η ασπρόμαυρη φωτογραφία με τη θρυλική drag Constance, η φωτογραφία με το πίσω πλάνο χωρίς χέρια... Όλες ΘΡΥΛΙΚΕΣ (βλ. Παρακάτω).

Η αδερφή του, Ellen Monroe, έγραψε στο Facebook:

"Με πολλή θλίψη και πολύ βαριά καρδιά η οικογένειά μου και εγώ ανακοινώνουμε τον ξαφνικό και πρόωρο θάνατο του αγαπημένου μου αδερφού Ken Moody. Δε θα λείψει μόνο από τις καρδιές και τις ζωές μας, αλλά και από τους πολλούς συναδέλφους και φίλους του στην καλλιτεχνική κοινότητα. Η οικογένειά μου και εγώ σας ευχαριστούμε για όλες τις προσευχές και τα συλλυπητήρια μηνύματα. Μια τελετή για να τιμήσει και να γιορτάσει τη ζωή του Ken σχεδιάζεται αυτή τη στιγμή για μεταγενέστερη ημερομηνία. Θα μοιραστώ τις λεπτομέρειες μόλις τις έχω. Κρατήστε μας στη σκέψη και τις προσευχές σας".

ken moody 3

Παρακάτω ακολουθεί μια συνέντευξη του Moody, από το http://www.anothermanmag.com/

Το να είσαι μούσα του Mapplethorpe

OCTOBER 27, 2017 TEXT Ted Stansfield

Από ένας απλός εκπαιδευτής γυμναστικής έγινε το πιο φωτογραφημένο υποκείμενο του Robert Mapplethorpe. Εδώ, ο Ken Moody μιλάει για την ιστορία του, συζητά τη σύνθετη σχέση φωτογράφου-μούσας και πώς ήταν να βρίσκεται μπροστά από το φακό του Mapplethorpe.

Ο Pablo Picasso είχε τη Marie-Thérèse Walter, ο Andy Warhol είχε τον Edie Sedgwick και ο Robert Mapplethorpe τον Ken Moody. Γεννημένος στην πολιτεία της Νέας Υόρκης στη δεκαετία του 1960 από μια νοσοκόμα και έναν εργάτη οικοδομών, ο Moody μετακόμισε στην πόλη στις αρχές της δεκαετίας του 1980, όπου συναντήθηκε με τον φημισμένο φωτογράφο, ο οποίος ήταν ήδη μια παραγωγικότατη μορφή στην καλλιτεχνική κοινότητα του κέντρου της πόλης. Ήταν μια καρμική συνάντηση. Απόφοιτος του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της μόδας (Fashion Institute of Technology) και επαγγελματίας εκπαιδευτής γυμναστικής, ο Moody σύντομα έγινε το πιο φωτογραφημένο υποκείμενο του Mapplethorpe, εμφανίζεται σε πολλές φωτογραφίες που είναι πλέον μεταξύ των πιο γνωστών έργων τέχνης του 20ού αιώνα. Πάνω από τρεις δεκαετίες μετά τη συνάντηση των δυο τους, μιλήσαμε με τον Moody, ο οποίος συμφώνησε να μας πει την ιστορία του.

"Ο Robert και εγώ γνωριστήκαμε μέσω του φίλου του, Dimitri Levas. Πηγαίναμε και οι δύο σε ένα γυμναστήριο στην Έκτη Λεωφόρο που το είχαν γκέι. Με πλησίασε και πρότεινε να συναντήσω τον Robert και μου έδωσε μία από τις επαγγελματικές του κάρτες. Είχα μόλις δει (το βιβλίο του Mapplethorpe), τη Lady Lisa Lyon, σε αυτό το γεμάτο αίγλη βιβλιοπωλείο στη Νέα Υόρκη που ονομάζεται Rizzoli. Το ξεφύλλισα και έμεινα έκπληκτος. Αυτή η γυναίκα bodybuilder... δούλευα με τη γυμναστική και η σωματική κατάσταση ήταν πολύ σημαντική για μένα. Ο τρόπος που την είχε φωτογραφήσει με κατέπληξε. Με συνεπήρε. Φανταστείτε λοιπόν το σοκ και την έκπληξή μου να μου δίνουν την επαγγελματική κάρτα αυτού του φωτογράφου, του οποίου το έργο με είχε εντυπωσιάσει. Περιττό να πω, ήμουν πολύ, πολύ ευχαριστημένος. Αλλά βέβαια έμεινα αρκετά ψύχραιμος, αν και μέσα μου ήμουν μια αγωνιώδης μάζα απόλαυσης [γελάει]. Πήρα την κάρτα του, περίμενα μια-δυο μέρες και τον κάλεσα. Συναντηθήκαμε και αυτή ήταν η αρχή της σχέσης φωτογράφου-μούσας.

Τον συνάντησα στο στούντιό του στην Bond Street 24 και ξεκινήσαμε αμέσως τις φωτογραφίσεις. Μου ζήτησε να βγάλω την μπλούζα μου και κάθισα μπροστά από την κάμερα. Τότε ήταν που τράβηξε μία από τις πιο τέλειες φωτογραφίες που κάναμε ποτέ μαζί. Κάθισα μπροστά στην κάμερα, με τα μάτια μου κλειστά. Ήταν τόσο απλό, τόσο αγνό. Δε μου άρεσε η φωτογραφία τότε, αλλά τώρα την λατρεύω. Νόμιζα ότι μοιάζει με μια διαφήμιση για την πάθηση που έχω, alopecia universalis, και έτσι δε μου άρεσε. Μόλις χρόνια αργότερα κατάφερα να δω αυτό που είναι: μια εξαιρετική εικόνα.

Όταν συναντηθήκαμε, τίποτα δε μου φάνηκε περίεργο ή τρομερά διαφορετικό ή εξαιρετικό στον Robert. Φαινόταν ένας καλός λευκός άνθρωπος, απλά ήταν πολύ ήσυχος. Ήταν πολύ, πολύ επαγγελματίας, και πιστεύω ότι αυτό πιθανότατα οφείλεται στο γεγονός ότι δεν ανήκα στην κατηγορία των ανδρών που πάντα τον προσέλκυαν. Ήξερα ποια ήταν τα γούστα του, και ήξερα ότι δεν ήμουν έτσι.

Ο Robert ελκύονταν από τους άνδρες των γκέτο. Είχα μεγαλώσει στη δεκαετία του '60 και θυμάμαι αυτήν την τηλεοπτική εκπομπή που συνόψισε αυτό που προσπαθούσαμε να κάνουμε οι μαύροι, και αυτό ήταν να φύγουμε από το γκέτο. Θέλαμε να φύγουμε από το γκέτο - δεν υπήρχε έλξη για το είδος του ανθρώπου που έρχεται από το γκέτο, δεν υπήρχε έλξη στο να είσαι στο γκέτο, δεν υπήρχε έλξη για το ίδιο το γκέτο, τελεία! Δεν ήταν κάτι που είχε ποτέ κανείς επιδιώξει. Σκεφτείτε τον τρόπο που μιλώ, την εκπαίδευσή μου και τον τρόπο με τον οποίο ανατράφηκα. Πιστεύω ότι σκέφτηκε -και πολλοί άνθρωποι φαινόταν να το σκέφτονται αυτό για μένα- ότι ήμουν σνόμπ, το οποίο γνωρίζω ότι τον ξενέρωνε. Εντελώς. Κάποια στιγμή μάλιστα αναφέρθηκε σε μένα ως «Oreo». Με άλλα λόγια, λευκός εσωτερικά και μαύρος εξωτερικά. Σκέφτηκα: «Γιατί δεν μπορώ να είμαι μαύρος και να είμαι αρκετά καλά μορφωμένος, να έχω γνώσεις, πολυταξιδεμένος και να μιλάω σα μορφωμένος άνθρωπος;» Δεν ήμουν ποτέ σνόμπ, αλλά νομίζω πως θεωρούσε ότι ήμουν, και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο δε σχετιστήκαμε.

Οι φωτογράφοι φωτογραφίζουν αυτό που αγαπούν ή αυτό από το οποίο έλκονται. Κοιτάξτε το έργο του Bruce Weber ή του Herb Ritts - όλοι έκαναν φετίχ αυτό που αγαπούσαν. Ο Bruce Weber έκανε φετίχ αυτά τα λευκά αγόρια με τα τέλεια σώματα, ενώ ο Robert τους μαύρους άνδρες. Τους αντικειμενοποίησε. Αλλά ήμουν κολακευμένος που ήθελε τόσο πολύ να με φωτογραφήσει. Μεγάλωσα με την alopecia universalis και έχασα όλα τα μαλλιά μου μεταξύ της ηλικίας 12 και 16. Όλα. Έτσι το γεγονός ότι κάποιος σκέφτηκε ότι ήμουν όμορφος ήταν κάτι από το οποίο κρατιόμουν. Ήμουν τόσο κολακευμένος.

ken moody 4

Ποτέ δεν έκανα πλήρη γυμνά. Η μητέρα μου ήταν ακόμα ζωντανή την εποχή εκείνη, ήταν μια ηλικιωμένη κυρία από το Νότο που μεγάλωσε με την εκκλησία. Σκεφτόμουν, αν η μητέρα μου έβλεπε ποτέ το πέος μου σε μια φωτογραφία, θα με έβαζε πάνω στα πόδια της και θα με έδερνε μέχρι να ματώσω [γέλια]. Αλλά επίσης, δεν είμαι εγώ αυτό το πράγμα, δεν αντικατοπτρίζει το ποιος είμαι. Ξέρω ότι θα έχω πρόβλημα να δω μια φωτογραφία του πέους μου σε μια γκαλερί ή ένα μουσείο, οπότε δε θα μπορούσα να το κάνω.

ken moody 5

Ο Robert και εγώ κάναμε φωτογραφίσεις μαζί για τρία χρόνια - 1983, '84 και '85. Νομίζω ότι το κάναμε 12 φορές κάθε χρονιά, ίσως λίγο λιγότερο. Θυμάμαι που διάβαζα στο διαδίκτυο ότι ήμουν το πιο φωτογραφημένο θέμα του, και σκέφτηκα: "Λοιπόν, ουάου! Υποθέτω ότι αυτό είναι αλήθεια!" Μετά τη Lisa Lyon, φυσικά, επειδή έκανε ένα ολόκληρο βιβλίο με αυτήν.

Δεν πίστευα ότι ήταν κάτι το εξαιρετικό τότε, δεν είχα ιδέα. Απλώς υπέθετα ότι όταν ένας φωτογράφος βρίσκει ένα θέμα που του αρέσει, θα δουλεύει πολύ μαζί του. Ήξερα ότι υπήρχε χημεία μεταξύ μας. Το γνώριζα από την πρώτη μέρα. Μπορώ πάντα να καταλάβω πότε έχω χημεία με έναν φωτογράφο, και με τον Robert ήξερα αμέσως ότι πρόκειται να βγάλει απίστευτες φωτογραφίες.

Είχα όμως αυτό το "κάτι". Δε χρειαζόταν να αρέσουμε ο ένας στον άλλον. Δε νομίζω ότι με συμπαθούσε ούτε ότι τον συμπαθούσα. Δεν είχαμε τίποτα κοινό. Τίποτα. Και ήμουν πάντα καχύποπτος απέναντι σε ανθρώπους που τους οδηγούσε το σεξ. Είχα ακούσει για τον τρόπο που ζούσε. Και το είδος του ανθρώπου που τον προσέλκυε ήταν το πολικό αντίθετο από μένα.

Κανείς δε μου είπε για το θάνατό του. Κανείς δε μου είπε έστω ότι ήταν άρρωστος. Άκουσα γι' αυτό μέσα από κουτσομπολιά και φήμες, κάτι που πραγματικά δε μου άρεσε. Ήμουν θυμωμένος, επειδή είχαμε συνεργαστεί τόσο στενά. Κι όμως, κανείς δεν είχε σκεφτεί να καλέσει τον Ken Moody και να του πει ότι ο Robert ήταν άρρωστος και ότι πέθαινε. Όχι μόνο αυτό, αλλά κανείς δε με πήρε να μου πει ότι είχε πεθάνει. Ήμουν προσκεκλημένος στην εκδήλωση μνήμης στο Μουσείο Whitney, κάτι για το οποίο ήμουν ευγνώμων. Ήταν ένα αστέρι. Κάναμε μαζί μια όμορφη δουλειά.

ken moody 6

Είμαι τώρα 56 χρονών και ζω στο Bronx. Έχω διαβήτη τύπου 1 που έχει επηρεάσει τη δουλειά μου, η οποία έχει να κάνει ως επί το πλείστον με το λιανικό εμπόριο. Είχα πάρα πολλές αντιδράσεις στην ινσουλίνη, που σε αφήνουν να μοιάζεις σα να έκανες ένα άσχημο ταξίδι με ναρκωτικά. Δε θέλεις να δείχνεις έτσι όταν δουλεύεις με το κοινό, ειδικά όταν εργάζεσαι σε καταστήματα στη Madison Avenue και στη Fifth Avenue. Εκεί πάνε μερικοί από τους πλουσιότερους πελάτες της πόλης. Δεν μπορούσα να το κάνω πλέον, οπότε πρόσφατα υπέβαλα αίτηση για παροχές αναπηρίας. Μπορεί να χρειαστούν έξι μήνες για να εγκριθεί, έτσι τώρα δεν κάνω τίποτα, απολύτως τίποτα. Έχω δουλέψει από τότε που ήμουν 12 ετών, είμαι συνηθισμένος να δουλεύω, μου αρέσει να δουλεύω - είναι καταραμένη αυτή η ασθένεια, δεν μπορώ να εξαρτώμαι πια. Νοικιάζω ένα δωμάτιο, και υπάρχουν άλλοι δύο άντρες που ζουν εδώ και λίγο πολύ κρατάμε τις αποστάσεις μας. Δεν είμαστε φίλοι μεταξύ μας, αλλά είναι ένα αξιοπρεπές μικρό διαμέρισμα. Όσο περισσότερο μπορώ, προσπαθώ να συμβαδίζω με την κοινωνική μου ζωή, να μένω σε επαφή με τους φίλους και την οικογένεια που έχει απομείνει".

Μετάφραση: LesAndMore

Πηγές: http://worldofwonder.net/

http://www.anothermanmag.com/

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

ΛΟΓΟΣ

ΥΓΕΙΑ

ΑΓΓΕΛΙΕΣ