Menu
06 / 08 / 2020 - 06:58 pm
A Site By Your Side
A+ A A-

dolofonos-prioni

του Αλέξανδρου Βούλγαρη

Η τέχνη θα έλεγε κανείς ότι μοιάζει αρκετά με τη φιλοσοφία. Και οι δύο έχουν ως σκοπό τους την αναζήτηση της αλήθειας.

 

Κάθε ενήλικος άνθρωπος θα έπρεπε στη μετά Ρασομόν εποχή να γνωρίζει ότι η αλήθεια είναι το σημείο που τέμνονται οι διαφορετικές απόψεις και ότι κάθε άποψη μπορεί να αποτελεί μια μικρή αλήθεια άλλα όχι μια γενικότερη και οικουμενική.

Ο σκοπός των μεγάλων σκηνοθετών ήταν πάντα η αποκάλυψη της αλήθειας. Σαν γονείς που λένε στα παιδιά τους ότι δεν υπάρχει ο Αϊ-Βασίλης.

Η αποκάλυψη της αλήθειας δίνει ζωή γι' αυτό κι εγώ κάθε βράδυ ανάβω ένα καντήλι στον Τόμπι Χούπερ για τον «Σχιζοφρενή δολοφόνο με το πριόνι». Άλλοι δεν μπορούν να το βλέπουν. Άλλοι όμως δεν μπορούν να βλέπουν και τι γίνεται γύρω τους. Αηδιάζουν με τους μετανάστες στην Ομόνοια και δεν αηδιάζουν με τους εαυτούς τους που έχουν τρία αυτοκίνητα και ρούχα φτιαγμένα από κομμένα, τώρα πια, χέρια παιδιών στην Ταϊλάνδη. Κυρία μου εσύ που διαβάζεις στο μετρό. Το ταγιέρ σου το έφτιαξε ένα παιδάκι που πεθαίνει από AIDS τώρα που μιλάμε. Η κυρία αηδιάζει και βγάζει το ταγιέρ της. Το πρόβλημα λύθηκε.

Η οικογένεια του Σχιζοφρενή είναι η ιδανική οικογένεια. Ναι. Σκοτώνει κόσμο. Ναι. Με πολύ βίαιο τρόπο. Όμως αυτοί είναι οι πραγματικά ευαίσθητοι. Αυτοί που σε μια κοινωνία πολέμου επηρεάζονται. Νιώθουν τι συμβαίνει γύρω τους. Δεν είναι νεκροί. Δεν μένουν στα λεγόμενα των ειδήσεων ούτε ψάχνουν τη χίπικη αγάπη. Η οικογένεια του Σχιζοφρενή είναι η ψυχή του υγιούς ανθρώπου. Που βλέπει δίπλα του τον πόνο να έχει αποκτήσει σάρκα και οστά και δεν κλείνει τα μάτια. Δεν μετακομίζει στα προάστια. Δεν λύνει το πρόβλημά του με ένα καινούργιο αυτοκίνητο.

«Το σεξ παιδί μου είναι καλό... αλλά το πριόνι... Το πριόνι είναι η οικογένεια». Να λοιπόν που κατάφερε ο άνθρωπος να ξεπεράσει και το σεξ. Τι να του πει και το σεξ με όλα αυτά που βλέπει γύρω του πια. Η βία είναι το νέο σεξ.

Η ανθρώπινη κοινωνία τείνει να απωθεί τα τρελά παιδιά της. Όπως ακριβώς μια οικογένεια ντρέπεται για το καταθλιπτικό παιδί της. Όπως ακριβώς ένα κράτος στοιβάζει τα πρεζάκια του στα στενά μέχρι να πεθάνουν.

Έτσι και στην τέχνη τα κακά παιδιά, τα τρελά παιδιά. Αγνοούνται ακόμα.

Το σύστημα αναγνώρισης στις τέχνες θυμίζει το πώς αναγνωρίζονται οι επαναστάτες. Πολλά χρόνια μετά, ίσως και μετά το θάνατό τους. Ο Αλέκος Παναγούλης κάποτε φυλακίστηκε. Τώρα είναι στάση του μετρό. Του Σταύρου Τορνέ κάποτε του κλείναν την πόρτα του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης στα μούτρα. Τώρα είναι αίθουσα. Ε, λοιπόν θα έπρεπε όλοι οι επικίνδυνοι και αυθεντικοί να βάλουν στις διαθήκες τους το παρακάτω «Όταν πεθάνω δεν θέλω να γίνω οδός, σινεμά, σχολείο, στάση του μετρό. Θέλω να παραμείνω χεσμένος για να θυμίζω σε όλους πώς λειτουργεί τελικά αυτός ο τόπος».

Πηγή: http://www.konteiner.gr/magazine/article/997

gay, γκέι, ομοφυλόφιλος, ομοφυλόφιλη, λεσβία, ομοφυλόφιλοι, ομοφυλόφιλων, λεσβίες, τρανσέξουαλ, τρανς, αμφιφυλόφιλοι, LGBT, ΛΟΑΤ, ομοφοβία, γνωριμίες, φύλο, σεξουαλικότητα, πορνεία, σεξουαλικός, γυναίκα, ομοφυλοφιλία, λεσβιακή

ΑΓΓΕΛΙΕΣ