102 χρόνια πριν η παρέλαση στη Νέα Υόρκη των Σουφραζετών
68 χρόνια μετά το συνέδριο στο Seneca Falls και το ψήφισμα υπέρ του δικαιώματος ψήφου των γυναικών, και 65 χρόνια μετά το πρώτο συνέδριο για τα δικαιώματα των γυναικών στο Worcester της Μασαχουσέτης, περισσότερες από 60.000 γυναίκες παρήλασαν στην Πέμπτη Λεωφόρο στο Μανχάταν για να υποστηρίξουν τα Δικαιώματα των Γυναικών. Δεν κατάφεραν τον στόχο τους για άλλα πέντε χρόνια.
Η μεγαλύτερη παρέλαση μέχρι τότε
Η παρέλαση σουφραζετών της Νέας Υόρκης το 1915 ήταν η μεγαλύτερη που πραγματοποιήθηκε μέχρι τότε. Οι NY Times έγραψαν στο κύριο άρθρο τους την προειδοποίηση ότι εάν οι γυναίκες πάρουν την ψήφο, θα «φέρουν χάος στον εαυτό τους και την κοινωνία» και ότι «με τη χορήγηση της ψήφου θα ζητούσαν όλα τα δικαιώματα που συνεπάγεται. Δεν είναι δυνατόν να σκεφτόμαστε γυναίκες ως στρατιώτες και ναυτικούς, αστυνομικούς περιπολείς ή πυροσβέστες». Αν είναι δυνατόν, μπορείτε να φανταστείτε την υποβάθμιση της κοινωνίας; Τι έπεται; Γυναίκα πρόεδρος;
Το 1917, η πολιτεία της Νέας Υόρκης χορήγησε στις γυναίκες δικαίωμα ψήφου. Ήταν η 14η πολιτεία που το έπραξε, και ένα ντόμινο οδήγησε κατά συνέπεια στην ψήφιση της 19ης τροπολογίας το 1920, η οποία έδωσε τελικά στις γυναίκες των ΗΠΑ δικαίωμα ψήφου.
Ένα ισχυρό μήνυμα στους δρόμους
Το ίδιο το γεγονός ότι τόσες πολλές γυναίκες βγήκαν στους δρόμους έκανε μια πολύ ισχυρή δήλωση. Εκείνη την εποχή, η θέση μιας γυναίκας ήταν στο σπίτι, ενώ οι άντρες ασχολούνταν με τη δύσκολη δουλειά της πολιτικής. Κάποιες υπέρμαχοι υποστήριξαν ότι μπορούσαν να καθαρίσουν τον διεφθαρμένο κόσμο των πολιτικών αποφάσεων και φορούσαν λευκά φορέματα ως σύμβολο. Κουβαλούσαν βαριά πανό για να διαψεύσουν τυχόν ισχυρισμούς ότι δεν είχαν την αντοχή να επιβιώσουν μακριά από το σύζυγο και το σπίτι.
Δεν ήταν μόνο οι γυναίκες που παρήλασαν εκείνη την ευχάριστη ημέρα του φθινοπώρου στη Νέα Υόρκη. Τουλάχιστον 3.000 άνδρες παρήλασαν δίπλα τους, ενώ 250.000 θεατές, ως επί το πλείστον υποστηρικτικοί, πλαισίωσαν τη διαδρομή της παρέλασης για πέντε ώρες.
Επαγγελματικές ομάδες και χρώματα
Πολλές επαγγελματικές ομάδες εκπροσωπούνταν, κυρίως από μέλη με κάποια ενδυμασία που υποδήλωνε το επάγγελμά τους, καθώς και ένα μπροστινό πανό που έγραφε τι ήταν αυτή η δουλειά, σε περίπτωση που οι άνδρες δεν μπορούσαν να καταλάβουν. Κάθε ομάδα είχε τη δική της αντιπροσωπεία και μοναδικά χρώματα, αν και το λευκό και το «κίτρινο των σουφραζετών» ήταν τα πιο κοινά χρώματα.
Μία από τις μεγαλύτερες ομάδες που μετείχαν στην παρέλαση εκείνη την ημέρα ήταν οι δασκάλες: ορισμένες φορούσαν μαύρο με κίτρινα φύλλα για την ψήφο, άλλες τα καπέλα και τα φορέματά τους. Κουβαλούσαν πανό με μηνύματα όπως:
ΟΠΩΣ ΜΑΣ ΕΜΠΙΣΤΕΥΕΣΤΕ ΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ, ΕΜΠΙΣΤΕΥΘΕΙΤΕ ΜΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΨΗΦΟ.
Πώς την κάλυψαν οι εφημερίδες
Το καλά οργανωμένο γεγονός, που περιλάμβανε περίπλοκα πλωτά άρματα, ιππικό σώμα και μπάντες, είχε μια ανεπιθύμητη συνέπεια. Όσοι διάβασαν τις εφημερίδες τις επόμενες μέρες βρήκαν την κάλυψη της παρέλασης να ασχολείται μόνο με τα καπέλα των γυναικών, τα κοστούμια, τα σκυλιά — υπήρξε σύγχυση για το αν τα σκυλιά μπορούσαν να παρελάσουν, κάτι που είχε λυθεί την προηγούμενη μέρα — και τις αντιδράσεις των ανδρών θεατών, αντί για άρθρα γνώμης σχετικά με το αν ήρθε η ώρα να δοθεί στις γυναίκες δικαίωμα ψήφου. Η Ladies' Home Journal απέδιδε στις γυναίκες το χαρακτηριστικό της αγοράστριας, γράφοντας:
«Η ψήφος ήταν σημαντικότατη, φυσικά, αλλά τα ψώνια σπάνια απέχουν πολύ από το μυαλό μιας γυναίκας».
Παρεμπιπτόντως, οι Αφροαμερικανές γυναίκες δεν προσκλήθηκαν να συμμετάσχουν.
Τι μας λέει σήμερα
Η ιστορία της παρέλασης δείχνει ότι κάθε δικαίωμα κερδήθηκε με επιμονή και ορατότητα, αλλά και ότι ένα κίνημα χρειάζεται να ανοίγει τις πόρτες του σε όλες και όλους. Οι αγώνες των σουφραζετών έβαλαν τα θεμέλια για τα κινήματα που ακολούθησαν, ανάμεσα σε αυτά και το κίνημα για την ισότητα των ΛΟΑΤΚΙ ανθρώπων.
